تیک

از سکس تا فرا آگاهی

2012-01-29T05:06:00.000-08:00

این روزها کتابی از اوشو می خوانم به نام "از سکس تا فراآگاهی" که به نظرم بسیار کتاب جالبی است و ارزش خوانده شدن را دارد. در این کتاب از سکس به عنوان نیرویی صحبت می کند که نه تنها نباید سرکوب شود بلکه باید مقدس شمرده شده و راهی به سوی خودشناسی و خداشناسی است.
که اگر این رابطه به مسیر صحیح هدایت شود انرژی فوق العاده ای را در بدن انسان آزاد می کند.
در این کتاب ارتباط جنسی معادل با مدیتیشن عنوان شده است که انسان را به خودش نزدیک تر می سازد. اما در نهایت این مدیتیشن است که ارزش داده می شود چرا که ارگاسم که "لحظه ی بی مکانی و بی نفسی" است تنها چند ثانیه دوام می آورد اما مدیتیشن می تواند تا ساعتها و حتی روزها ادامه پیدا کند.

رابطه ی جنسی رابطه ایی مهم و قابل تعمق است اما من اوشو را بسیار در این زمینه تنها می بینم کسی که یک تنه به جنگ یک تابو می رود. او به بخشی از این رابطه می پردازد که حتی در جوامع غربی که دم از روشنفکری و آزادی بیان می زنند بسیار به آن کم پرداخته شده و یا حتی اصلن پرداخته نشده است. در جوامع غربی رابطه ی جنسی به سمت ابتزال کشیده شده است و نه تعالی البته از نظر من جوامع شرقی نیز از این قاعده مستثنی نیستند.

...

2012-01-29T04:34:00.001-08:00

دلم گرفته است، دلم عجیب گرفته است!

بعدش چی؟

2012-01-24T10:00:00.000-08:00

خیلی مواقع در بخش های زندگیم پیش آمده است که احساس کرده ام در زندگیم به هر آنچه که خواسته ام رسیده ام بعد دستم را زده ام زیر چانه ام و گفته ام خب بعد؟

خوب که دقت می کنم می بینم زندگی من اصلن رسیدن به خواسته های مختلف نبوده است بلکه معنا بخشیدن به آن بوده است. مثلن اگر فکر می کردم که نشستن در یک گوشه و خیره شدن به یک نقطه معنا دار است حتمن این کار را می کردم.

...

2012-01-24T05:42:00.000-08:00

وقتی از او می پرسم پدر و مادرت چه کاره هستند. جواب می دهد که پدرم بیکاراست و مادرم خدمتکار. و اینقدر با بی تفاوتی این مسئله را بیان می کند که مطمئنم اگر مادرش نخست وزیر هم می بود با همین لحن می گفت.

اینجا (نروژ) وزیران و نمایندگان مجلس با دوچرخه به محل کار خود می روند.

تفاوت بین خانمها و آقایون

2012-01-24T05:16:00.000-08:00

براش گل رز خریدم گذاشتم روی میز توی پذیرایی. فرداش که دیدمش، اصلن به روی خودشم نیاورد.

پیش دستی کردم وگفتم: راستی دوستشون داشتی؟
گفت: چی رو؟
گفتم: گل ها رو می گم دیگه، روی میز، توی پذیرایی.
گفت: کدوم گلها، ندیدمشون!!

عبور

2012-01-22T02:49:00.001-08:00

گفت: به خاطر من می مونی؟
گفتم: حتی اگر برات بمیرم هم نمی مونم!

کتاب به زبان مادری

2012-01-22T02:34:00.000-08:00

چند ساله ی اخیر درگیر یادگیری دو زبان خارجی بودم و اصلن فرصت اینکه کتاب به زبان فارسی را بخوانم نداشتم یعنی اگر کتابی هم برای خواندن انتخاب می کردم ترجیح می دادم یا انگلیسی باشد یا نروژِی.
این روزها دوباره به سراغ خواندن کتاب به زبان فارسی رفته ام. احساس می کنم چقدر کتاب خواندن لذت بخش و آسان است.

جشن تولد

2012-01-21T14:08:00.000-08:00

دیشب به یک جشن تولد دعوت شدم. نه از کیک خبری بود و نه از رقص و نه از کادو فقط یه سری دختر و پسر که با هم اختلاط می کردند و می نوشیدند. از دوستم پرسیدم پس کیک چی؟ با تعجب نگاهی بهم انداخت و گفت: کیک؟ ما کیک نداریم. گفتم ولی معمولن کیک میدن توی تولد و می رقصن و یه عالمه هم کادو میدن.
گفت: اون کارها مال بچه ها و مسن هاست!!!
در اون بین با دختری آشنا شدم که عکاسی خوانده بود و در یک مرکز توانبخشی کار می کرد. رشته ای را که خوانده بود رو دوست نداشت و از کارش هم بیزار بود و نمی دانست واقعن به دنبال چی هست و چه چیزی خوشحالش می کنه.
فهمیدم که فقط من به این درد دچار نیستم هر چند که من اوضاعم اونقدر ها هم بد نیست و یه جورایی فهمیدم که کجای دنیا هستم و به دنبال چی هستم. البته باید بگم من همیشه می دانستم به دنبال چی هستم ولی نمی دانستم از کدام راه بهتر به اون دست پیدا می کنم.

حالت تهوع

2012-01-20T02:16:00.000-08:00

اینقدر در شرایط متشنج سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی و خیلی تشنجهای دیگر بوده ام و در این شرایط رشد کرده ام که حالا که دریک محیط آرام و بی دغدغه و پراز سکوت و آرامش قرارگرفته ام مغزم هنگ کرده است، کشش ندارد، به حدی که حالت تهوع بهم دست داده است.
بدنم حالت خوشی و مستی را تاب ندارد، به تشنج عادت کرده است، به دعوا و بحث و درگیری. حالا که این چیزها وجود ندارد و هیچ کسی هم نیست که اینطور بهانه ها را به دستش بدهد قاطی کرده است.
انگار ذهنم آرام نمی شود، انگار درونم بهم ریخته است، مثل ضربان قلب بر روی برگه ی رایولوژی.
آسمان سر جای خودش قرار دارد و زمین هم، منهم روی زمینم، در یک خانه ای دوست داشتنی و گرم، در کنار دوستانِ جانی و هر کاری که دوست داشته باشم می توانم انجام بدهم، کتاب بخوانم، موسیقی گوش بدهم، با دوستانم به یک کافی شاپ بروم و ... اما درونم آشفته است. همه چیز سر جای خودش است اما من سر جای خودم نیستم.
باید به این شرایط آرام و بدون دغدغه عادت کنم، دیگر نگران این نیستم که چه بپوشم تا مبادا متلک باران شوم، چه بگویم، چه بخورم و یا اینکه دیگران درباه ام چه فکری می کنند، اینجا می توانم به تمامی خودم باشم، به شرطی که بدانم خودم کی هستم.

همیشه آنطوری نیست که به نظر می رسد...

2012-01-19T03:15:00.000-08:00

بیشتر مواقع مسائل آنطوری نیستند که به نظر می رسند، ما همیشه آدمهای اطرافمان را خوشبخت تر از خودمان احساس می کنیم به خصوص آنهایی که لبخند بر لب دارند ولی از قدیم گفته اند کسی که می گرید یک درد دارد و کسی که می خندد هزار درد...

دلم می خواد

2012-01-17T22:12:00.000-08:00

می دونی، دلم می خواد از خروس خوان تا بوق سگ کار کنم بعد آخر شب مثل جنازه بیفتم.
لذت ببرم و احساس کنم که دارم واقعن زندگی می کنم.
دوست دارم عاشق کارم باشم...

تحول

2012-01-13T02:06:00.000-08:00

فکر می کنم یک بخش عظیمی از چارچوب های ذهنی ام باید بازبینی اساسی شوند.

حسادت

2012-01-13T01:41:00.001-08:00

حسادت خصلتی منفی است.

روانی

2012-01-11T17:50:00.000-08:00

متنفرم از تمام احساسات زنانه، تمام دغدغه ها و دلتنگیها و دل نگرانیهای بدون دلیل و حتی با دلیل.
کاش این احساسات دست از سرم بر دارند تا من هم زندگیم را بکنم.
امشب باز هم بحث های بیخود.

تمام پیامهایش را و تلفنهایی که زده و دریافت کرده چک می کنم وبعد شروع می کنم به تعبیر و تفسیر تک تکشان.
می دانم دیوانه گی است اما کار هر روزه ام همین است و بعد می شنینم به خود خوری کردن، هر چند که ایمان دارم مَردَم مرا با تمام وجودش می پرستد.

بازیگر

2012-01-09T14:55:00.000-08:00

نمی دانم این روزها واقعن احساس خوبی دارم، یا اینکه بازیگر خوبی شده ام.

مسیر جدید

2012-01-08T01:38:00.000-08:00

دارم به خواندن یک رشته ی جدید فکر می کنم. از بعد از تابستان امسال یعنی تقریبن آگوست طعم یک بار دیگر دانشجو شدن رو می چشم. به نظرم خیلی هیجان انگیزه.
یک رشته ی جدید برای من به معنای یک شغل جدید، یک محیط فکری و اجتماعی و اقتصادی جدید هست. و از همه مهمتر دیدن زندگی از یک دریچه ی دیگه است. دریچه ای دوست داستنی تر.
زندگی قبلی، شغل قبلی و حتی شخصیت قبلی ام را نیز دوست نداشتم. حالا همه چیز فرق کرده، درست مثل یک خانه تکانی اساسی. برای من تغییر آسون ترین چیزی هست که در زندگیم اتفاق می افته، کنده شدن از چیزهایی که آزارم می ده و نزدیک شدن به چیزهایی که دوستشون دارم.
ولی گاهی این تغییرات مداوم تبدیل می شود به ازاین شاخه به آن شاخه پریدن که باعث تبدیل شدن انسان به یک انسان بی هدف و سرگردان می شود.
دوست دارم این تغییر و این انتخاب، آخرین تلاش من برای تغییراساسی در مسیر زندگی ام باشد.

پیام های بی جواب

2012-01-07T13:15:00.000-08:00

می گویم: کُلی برایت پیام فرستادم، چرا جواب ندادی؟
می گوید: کِی؟ ندیدم. بعد صفحه ی پیام هایش را باز می کند و می گوید: آهان اینها را می گویی، یکی شان هم خیلی طولانی است. هنوز وقت نکرده ام بخوانمشان.

صرفه جویی به سبک نروژی

2012-01-02T12:33:00.000-08:00

یه پیاز پلاسیده میده بهم تا بریزمش توی غذا، منم پیاز رو می ندازم توی سطل آشغال و یه پیاز تازه بر می دارم. یه نگاه عاقل اندر سفیهی بهم می ندازه و می گه: بچه های آفریقایی از گرسنگی می میرن، اونوقت تو پیاز رو می ریزی دور!!
می گم: اولن که پیازش پلاسیده بود و غیر قابل استفاده، ثانین اگر قرار به صرفه جویی باشه، خودت که همیشه ی خدا تمام لامپ های خونه ات بدون هیچ استفاده ایی روشنه.
با یه قیافه ی کاملن حق به جانب و جدی می گه: بچه های آفریقایی به غذا نیاز دارن نه به برق، برق رو که نمی شه خورد!!

بهتر از دیروز

2011-12-30T13:52:00.000-08:00

نمی دانم چرا آدمهایی را که هر روز ناله می کنند و به روزگار لعن و نفرین می فرستند اصلن درک نمی کنم. آدمهایی که فکر می کنند قدیما زندگی بهتر بود، دلها بهم نزدیک تر بود یا...
من فکر می کنم هر کسی زندگی خودش رو زندگی می کنه، زندگی ایی که هیچوقت تا به حال تجربه نشده و چیزی هست مختصِ خودِ فرد.
به نظر من منطقی تر اینه که ما هر روز و هر لحظه زندگی بهتر و زیباتری رو تجربه کنیم چرا که در هر لحظه ای که بر ما می گذره به شناخت بهتر و کاملتری از خودمون دست پیدا می کنیم، بهتر می فهمیم که چه چیزی خوشحالمون می کنه و چه چیزی ناراحتمون پس درنتیجه باید خوب تر و لذت بخش تر از روز قبل زندگی کنیم.

روز آخر

2011-12-29T08:07:00.000-08:00

زنگ می زند که می خواهد مرا ببیند، قبول می کنم، من که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. چند ساعتی برای دیدنش وقت دارم.
تمام مدت ملاقات را فقط گریه می کنم، بدون صدا. فقط گرمی اشکهایم را روی صورتم احساس می کنم که از روی گونه ام سر می خوردند و زیر چانه ام ناودانی را به وجود می آوردند.
دستهایش را دراز می کند تا دستهایم را در دستش بگیرد، دستش را پس می زنم.

می پرسد: چقدر مرا دوست داری؟
می گویم: هیچ
می پرسد: خودت را چقدر دوست داری؟
می گویم: هیچ
انگشتری که برایم آورده است را به طرفم دراز می کند.
از تعجب خشکم می زند، قرار نبود اینگونه باشد. گفتم: قبول نمی کنم چرا که از انتظار خسته ام.
می گوید: هنوز بر ترسم برای شروع غلبه نکرده ام کمی صبر کن.

اما برای من انرژی دیگری برای صبر نمانده است.
لحظه ی خداحافظی می گویم: تا لحظه ی آخر فکر کردم آمدی که بمانی.
می گوید: بر می گردم فقط کمی دیگر صبر کن ...
به میان حرفش می پرم و می گویم: کسی دیگر وارد زندگیم شده...
این بار اشکهای اوست که بر گونه اش جاری می شود.

...

2011-12-27T15:53:00.000-08:00

گفتم: گلهایی که برام آورده بودی، پژمرده شدن!
گفت: غصه نخور عزیزم، دوباره از بلوار برات می دزدم.

پ ن: آرزو می کنم هر جا که هست دنیا به کامش باشه.

درد مشترک

2011-12-26T13:04:00.000-08:00

فکر می کنم همه ی وبلاگ نویسا یک درد مشترک دارند آنهم این هست که دلشون می خواد به زندگیشون یه معنایی داده باشن به همین دلیل میان هی یه پست جدید می شوتند.

اشک پسرا واقعیه؟

2011-12-26T08:18:00.000-08:00

نمی دانم چرا هیچوقت به پسرها اعتماد نداشتم. به خصوص اگر پای عشق و عاشقی وسط می بود. خیلی اتفاق افتاده برام که پسری برای اثبات عشقش برام اشک ریخته، ولی هیچوقت باور نکردم و حتی برام خیلی چندش آور هم بوده. وقتی گریه کرد رفتار من مثل این بود که جفت پا رفتم تو صورتش.
احساسی که به پسرها دارم مثل اینه که تا وقتی به عنوان عشقشون جلوی چشماشون هستی تو رو میبینن ولی وقتی از جلوی چشماشون دور شدی مثل اینه که اصلن وجود نداشتی.

فکر می کنم این احساس شاید تا حد زیادی بدبینانه است که البته امیدوارم اینطور باشه.

با چند تا از دوستانم که پسر هستند در این مورد صحبت کردم و از آنها در مورد احساس واقعی شان در باره ی زمانیکه با یک دختر آشنا می شن پرسیدم. و دیدم که آنها هم واقعن از نظر احساسی درگیر می شن و اگر دختری رو دوست داشته باشن، تمام دخترهای دنیا براشون بی اهمیت می شه.

دین افیون توده هاست.

2011-12-25T06:05:00.000-08:00

کم کم دارم این جمله ی کارل مارکس رو باور می کنم. متنفر شدم از هر چی دین و مذهب است. مسلمانانی که در سراسر جهان، به نام اسلام فاجعه به وجود می آورند.

مدتها بود که از دین بودایی خوشم می آمد و دوست داشتم درموردش بیشتر بدانم. عاشق ذن و تعلیماتش بودم. تا اینکه دوستی صفحه ای رو در فیس بوک به اشتراک گذاشت. صحنه ی قربانی کردن دختری زیبا و باکره در پای بتهای بودا.
تا چند روز حال زاری داشتم.
همیشه در دین از زنان مایه گذاشته می شود و به آنها به چشم ابزاری نگاه می شود نه چیزی بیش.
متنفرم از دین و انسانهای دین زده. و در این دین زدگی هیچ فرقی نمی کند که مسلمان باشی، مسیحی باشی یا بودایی .

راستی حالت چطوره؟

2011-11-29T10:47:00.000-08:00

یکی می گفت: امروز به خودم توی آینه نگاه کردم، آخه من خیلی سخت و کم به خودم نگاه می کنم، دیدم که چقدر تمام شدم، چقدر لاغر و رنگ پریده.

گاهی چقدر دیر به دیر حال خودمون رو می پرسیم!

موفقیت

2011-11-27T05:47:00.000-08:00

من فکر می کنم موفقیت از نحوه ی استفاده از تنهایی هامون بوجود میاد. اینکه در اون لحظات به چی فکر می کنیم و چه چیزی برامون مهم هست. و اینکه دقیقن در مواقعی که تنهاییم چه کاری را انجام می دهیم. بعضی از آدمها که به شدت از تنهایی هاشون فرار می کنن، اینقدر خودشون رو سرگرم کارهای بی اهمیت می کنن که اصلن درکی از این لحظات ندارن وقتی واژه ی تنهایی رو می شنون رنگ از رخشون می پره.
بعضی ها هم که در مواقع تنهایی یاد بده کاریها و عشقهای شکست خودشون می افتن و مطمئنن این دسته از آدمها نمی توانن هیچ استفاده ایی از تنهایی هاشون ببرن.
ولی دسته ی سومی از آدمها هم هستند که استفاده ی بهینه ایی از تنهایی هاشون می برن حتی بعد از یه مدتی خودشون تصمیم می گرن تنها باشن تا به تمام کارهاشون برسن.

سورپرایز

2011-11-27T05:12:00.000-08:00

روز شنبه سورپرایز شدم. از خانه ی یکی از دوستام برمی گشتم، هوا هم بد بارونی بود و باد می آمد. جلوی در خانه یه نگاهی به صندوق پست انداختم، دو تا نامه داشتم که هردوشون مثل موش آبکشیده خیس خیس شده بودن، یکی آبنومان تلویزیون بود و اون یکی هم که من رو حسابی سورپرایز کرد نتیجه ی امتحانم بود.
امتحان زبان نروژی رو پاس کرده بودم، اصلن باورم نمی شد. با خودم می گفتم اگر این امتحان رو پاس بشم یعنی معجزه شده. حالا دیگه فقط یک دونه امتحان دیگه مونده که اونم تقریبا یک ماه و نیم دیگه است.
دارم دیگه رو دل می کنم از اینهمه امتحان.
قسمت خوشمزه اش اینکه که هنوز نمی دانم بعدش می خوام چکار کنم. ولی خب بعد از اینکه خیالم از بابت این امتحانات راحت شد یه استراحت به خودم می دم که ببینم افسار الاغ زندگی ام رو به کدوم سمت می خوام که بچرخونم.

تلخ مثل احساس تنهایی

2011-11-25T18:08:00.001-08:00

می گه: می ترسم از دستت بدم!

نمی دونه که من خیلی وقته که از دست رفتم!

انگار با بالا رفتن سن آدمها، رابطه ها هم تعریف خودشون رو از دست می دن، یه شکل دیگه می شن. از حالت رمانیتک بودن خارج می شن. دوست ندارم این حالت رو ولی مثل اینکه از کنترل آدم خارجه.

به خاطر یک مشت امتحان، پنج ساعت!

2011-11-24T03:01:00.000-08:00

امتحان زبان انگلیسی داشتم (یه چیزی معادل تافل) و تقریبن از یکی دو ماه قبل کلی خر خونی کرده بودم حالا بگذریم از اینکه اول یک کتاب رو به طور کامل برای امتحان خونده بودم بعد فهمیدم که اشتباه بوده. قبل از شروع امتحان خیلی استرس داشتم چون اصلن فکر نمی کردم باید از تایپ کردن برای جواب دادن به سوالات استفاده کنیم، فکر می کردم همان روش سنتی کاغذ و قلمی است.
بعد هم وقتی نشستم پشت کامپیوتر دیدم کار نمی کنه، لامپ مونیتور روشن بود اما صفحه سیاه بود، موس رو هی تکان دادم ولی فایده ایی نداشت، حالا یارو هم هی سر جلسه نروژی حرف می زد آن هم با یک لهجه ی کاملن تخمی تخیلی. اعصابم بهم ریخته بود، صداش کردم گفتم: هی عمو، من یک کلمه هم نفمیدم چی چی گفتی، می شه انگلیسی بگی؟ یه دستی گذاشت روی شونه ام و یه نگاهی انداخت که یعنی منم انگلیسی بیل میرم.
خلاصه یه پیرمرد مهربون به دادم رسید و کامپیوتر رو برام درست کرد، البته لازم بذکره که کامپیوتر مادر مرده هیچ مشکل خاصی نداشت فقط خاموش بود!
خلاصه برگه رو دادند و گفتن یه پنج ساعتی وقت دارید بنویسید. خودم رو برای چندین سوال طولانی و متنهای سنگین آماده کرده بودم که دیدم فقط شش تا موضوع هست و ما باید از بین آنها فقط دو تا رو انتخاب می کردیم و می نوشتیم.
برای اینکه مطمئن بشم چشمام اشتباهی ندیده و برگه ی دیگه ا ی در کار نیست از یکی از مراقب ها پرسیدم که گفت امتحان فقط هیمنه. خدایی همچین پر پرو پیمون بهمون وقت داده بودن.
خلاصه شروع کردم به نوشتن، هر دفعه که سرم رو بلند می کردم وبه ساعت نگاه می کردم یک ساعت گذشته بود. ساعت دو وقتی که می خواستم برگه ام رو بدم متوجه شدم 2414 کلمه نوشتم. هیچی اش رو حذف نکردم و صفحه رو فرستادم. چون برای نوشتن هیچ مقدار خاصی رو تعیین نکرده بودن.

به هر حال فکر می کنم حداقل اش اینه که پاس می کنم فقط دو از شش باید بگیرم که پاس بشم. البته ما که شانس نداریم یهو اون بابایی که داره تصحیح می کنه می گه زیاد نوشتی، حوصله ندارم بخوانم، رد!

تا یک ماه بعد نتیجه رو اعلام می کنند.

نقطه

2011-11-17T14:38:00.000-08:00

من و تو به آخر خط رسیده ایم ...

بیا از سر خط شروع کنیم...

پریدن یک دوست

2011-10-29T15:58:00.000-07:00

صبح که از خواب بیدار می شوم می بینم روی تلفنم یک تماس پاسخ داده نشده است. ساعت دو و نیم صبح تماس گرفته بود. تماس گرفتم، گفت دارم می رم، یک کاری پیدا کردم و فعلن خونه ی یکی از دوستانم می مانم و تا یک ماه دیگه قرار هست که خانه ام رو تحویل بگیرم.

تلفن رو که قطع کردم دلم شدیدن گرفت، یک دل سیر گریه کردم، صمیمی ترین دوستی بود که توی این شهر داشتم. با خودم فکر کردم چقدر ما آدمها باید دل ببندیم و دل بکنیم. بسازیم و خراب کنیم.
و در آخر،
...

زنگ فوتبال

2011-10-13T05:24:00.001-07:00

امید نه پاکن همراهش هست و نه مداد سیاه. تمام مشقش رو هم با مداد قرمز نوشته. بهش می گم چرا وسایلت رو نیاوردی،

این( منظورم کلاس فارسیه)، مگه مثل مدرسه رفتن نیست، می گه : " نه!" می گم خب مثل چیه؟ می گه: " مثل فوتبال رفتنه!"

شیطونه می گه با چش برم تو مشتش ها! بچه پرو!

با اعتماد به نفس کامل می گم. این که خیلی خوبه که فارسی یاد گرفتن رو به اندازه فوتبال بازی کردن دوست داری که !

جون عمه ات!!

از الف تا یا

2011-10-13T05:23:00.000-07:00

مدتی است که به پنج تا بچه ی شیطون به صورت خصوصی فارسی درس می دهم. از 6 سال تا 15 سال. هیچکدامشان بلد نیستند فارسی بنویسند یا بخوانند، به قول بابا بزرگم "الف رو هم از ب تشخیص نمی دهند."

سر کلاس درحالی که با شور و حرارت مشغول درس دادن هستم، شمیم، اونی که شش سالشه یکدفعه می گه: "خب حالا چکار کنیم؟" انگا رکه من دارم اون وسط گل لگد می کنم. سعی می کنم به روی خودم نیارم و به توضیح دادنم ادامه می دهم. اما هر چند دقیقه یکبار می گه: " خب حال چکار کنیم؟" بهش با یه چشم غره می گم: " داریم درس می خوانیم دیگه!!" بعد توی دلم می گم: " په نه په ... دارم گل لگد می کنم!"

من کی ام؟ اون کیه؟

2011-10-13T05:15:00.000-07:00

بعد از بیست و چند سال زندگی فهمیدم که برداشت اشتباهی از خودم داشته ام. فکر می کردم یک آدم سختم مثل سنگ ولی حالا فهمیدم که به شدت رمانتیکم و از تمام فیلمهایی که می بینم فقط صحنه های رمانتیک و روابط عاشقانه ی اون فیلم یادم می مونه حتی اگر یک فیلمی باشه که از اول تا آخرش بکش بکش باشه و اشتباهن یه بوسه ای هم اون وسط رد و بدل بشه برای من حتمن اون قسمت از داستان تاثیر گذارترین و به یاد ماندنی ترین صحنه خواهد بود. و فهمیدم که من عاشق آدمهام. و از بودن با اونها انرژی می گیرم.

فکر می کردم از تنهایی خوشم میاد، از اینکه فقط یه گوشه ای بنشینم و کتاب بخوانم. فکر می کردم بهترین جای دنیا برای من یه کتابخانه است با یه دنیا کتاب ولی حالا فهمیدم که من تنهایی رو فقط به خاطر بودن با آدمها تحمل می کنم.

و از طرف دیگه دوست دارم هزار تا دوست داشته باشم و تمام لحظاتم رو با آنها بگذرونم و احساس خستگی هم نکنم. البته همیشه دلم می خواسته یک دوستی پر از شدن و به روشن شدگی رسیدن داشته باشم. دوستی-ایی که انسان رو کامل کنه!

همیشه فکر می کردم هیچ کس من رو دوست نداره ولی حالا متوجه شدم که در نود و نه درصد موارد، مورد توجه تمام آدمهایی هستم که برای اولین بار با اونها برخورد می کنم و اونها احساس کاملن مثبتی به من دارن و از بودن با من لذت می برن، طوری که اگر قراره یه مهمونی برگزار بشه حتمن من نفر اولی هستم که دعوت می شه!

تازه خیلی چیزهای دیگه هم متوجه شدم...

واقعن چی باعث می شه که از خودمون یک برداشت اشتباه و گاهی منفی داشته باشیم. برداشت اشتباهی که ممکنه زندگیمون رو به یک تراژدی تلخ تبدیل کنه!

شاید بهتره که به خودمون یه نگاهی دوباره بندازیم.

بازگشت

2011-08-18T11:19:00.000-07:00

تا همین چند وقت پیش هیچوقت دلم نمی خواست که برگردم و لحظه ای رو دوباره زندگی کنم. دوست داشتم تمام لحظات به سرعت برق و باد بگذره ولی با این حال تمام لحظات زندگیم رو همونطوری زندگی کردم که فکر می کردم بهترین حالت است.

اما حالا دوست دارم زمان متوقف بشه و من برگردم به تمام آن لحظات گذشته و تمام آن لحظات رو دوباره زندگی کنم و تمام لحظات بودن با عزیزانی رو که دوستشون داشتم را دوباره نفس بکشم.

همه چیز خوبه و هیچ چیزی کم نیست فقط وارد یک مسیر کاملن جدید شدم که احساس می کنم هیچ ربطی به زندگی گذشته ی من نداره. انگار که وارد یک دنیای دیگه شدم.

استفاده از انرژی پتانسیل

2011-07-30T07:00:00.000-07:00

احساس می کنم که حتی از یک درصد از انرژی درونی خودم نیز استفاده نمی کنم چرا که خودم را در یک مسیر صحیح برای استفاده از انرژی پتانیسیلم قرار نداده ام. دوست دارم این فرصت را به خودم بدهم تا از آن به نحو احسن استفاده کنم و آنرا در یک مسیر صحیح قرار دهم.

مادربزرگ به رحمت خدا رفت!

2011-07-20T04:00:00.000-07:00

رابطه ی قشنگی که با پدر بزرگ و مادربزرگم داشتم باعث شده که تمام پیرمردها و پیرزنهای دنیا را دوست داشته باشم و هر گاه آنها را می بینم ناخودآگاه لبخندی روی لبام نقش می بندد.

و حالا چند روزی می شود که مادربزرگ دیگر در بین ما نیست اما خاطره ی لبخندش برای ابد در ذهنم حک می شود . روحش شاد!

ایجاد انگیزه برای زندگی

2011-06-26T15:56:00.000-07:00

تا به حال دومرتبه در زندگیم احساس کرده ام که مرده ام و آن زمانی بوده است که احساس کرده ام به هر آنچه که می خواهم رسیده ام.
فکر می کنم هر کدام از ما باید هدفی در زندگی داشته باشیم و هیجانی بیافرینیم تا زندگیمان شیرین و با معنا شود و از طرفی باید توجه داشته باشیم هدفهایی را که انتخاب می کنیم، زاینده باشند یعنی بارسیدن به یک هدف، هدفی دیگر در پیش روی ما قرار بگیرد، این می تواند روش خوبی برای لذت بخشیدن به زندگی باشد.
ودیگر اینکه می توانیم با چند آدم غریبه بی مقدمه دوست شویم مثلن در یک کافی شاپ یا پارک و یا در یک مهمانی، عضو یک گروه موسیقی شویم، در یک کلاس ورزشی ثبت نام کنیم و یا اینکه یک مهمانی برگزار کنیم و تمام دوستان قدیمی را دور هم جمع کنیم و به آنها هم بگوئیم که دوستان قدیمی شان را دعوت کنند، هر کسی می تواند با خودش غذا بیاورد تا بهانه ای برای هزینه نداشته باشیم. و یا اینکه یک برنامه ی سفر گروهی ترتیب بدهیم.
فکر می کنم یکی از مهمترین بخشهای زندگی انسان ارتباط است و پیدا کردن دوست های جدید و پررنگ کردن دوستی های قدیمی. از نظر من این زیباترین و بهترین چیزی است که می تواند به زندگی انسان تنوع ببخشد و آن را از حالت روزمره گی خارج کند.

آیا تمام انسانهای دنیا از ما باهوش تر هستند؟

2011-06-26T12:22:00.000-07:00

نمی دانم ما چه مرگمان است که نمی توانیم درست زندگی کنیم؟ به خودمان اجازه می دهیم که درباره ی یکدیگر قضاوت کنیم، برای همدیگر تصمیم بگیریم و دماغمان داخل زندگی شخصی همدیگر باشد و تمام نگرانیمان برای آخرت دیگران، برای دنیایی که نیامده و شاید قرار نیست که بیاید.
کاش کمی به همدیگر، به فضاهای شخصی یکدیگر، به شخصیت و هویت همدیگر احترام بگذاریم و اگر عاشق هم نیستیم، همدیگر را به عنوان انسان بپذیریم و دوست داشته باشیم.
برنامه ها و خبرهایی که درباره ی افغانستان است دنبال می کنم، همه می خواهند برای ما تصمیم بگیرند، قوانینمان توسط دیگران نوشته می شود و دیگران باید نگران این باشند که ما همدیگر را تکه پاره می کنیم، برروی سروصورت همدیگر اسید می پاشیم و مدارسمان را به آتش می کشیم به خاطر دین، چیزی که قرار بوده دلها را به هم نزدیک سازد نه اینکه دلها را از هم چرکین سازد.
چرا ما نمی توانیم برای خودمان تصمیم بگیریم؟
کاش به جای اندیشیدن به مذهب، قومیت، جنسیت و چیزهایی که فقط تفاوتهای ما را خاطر نشان می سازند، بیشتر به انسانیت بیندیشیم و به اتحاد.
تا زمانیکه آرامش در درون ما حاکم نشود هیچ نیرویی از بیرون این آرامش را نمی تواند که به ما تزریق کند.
نمی دانم این احساس را فقط من دارم یا اینکه این مسئله یک احساس جمعی است، زمانیکه با یک فرد از قومیت پشتون و یا تاجیک سخن می گویم احساس می کنم با انسانی متفاوت از ملیت خودم حرف می زنم، گویی که او مال کشور و سرزمینی دیگر است، گویی که او از افغانستان نیست و عبارت "از مردم شماست"؛ " از مردم ماست"، بسیار زیاد بین ما ردو بدل می شود.
البته این به معنای آن نیست که ما احساس منفی به همدیگر داریم (البته گاهن هم داریم، متاسفانه)، بلکه به این معناست که ما از هم دور هستیم و آن احساس نزدیکی که دو هموطن باید نسبت به همدیگر داشته باشند را نداریم و این مشکل اساسی ماست که باعث می شود همه برای ما نقش دایه ی دل سوزتر از مادر را بازی کنند و بخواهند به ماکمک کنند اما در اصل در جهت منافع خودشان به این اختلافات دامن می زنند.
البته هستند نهادهایی که واقعن از سر خیر خواهی به کشورهایی جنگ زده، مثل کشورهای من و تو کمک می کنند که آنها هم اصلن به سیاست و اختلافات من و تو کاری ندارند، آنها کمکشان را می رسانند و می روند.
باید تلاش کنیم که این احساس نزدیکی بوجود بیاید و زمانیکه این احساس به وجود آمد می شود به مشکلات فکر کرد و راه حلی برای آن یافت آن گاه می توانیم در کنار یکدیگر به خوبی و آرامش زندگی کنیم. چیزی که ساده ترین کار دنیاست.

ومی دانم که همه چیز رو به بهبود است.

شهامت شروع

2011-06-25T03:11:00.000-07:00

خیلی از ما ایده های جالبی را در سر داریم که می توانیم تغییرات بزرگی را در دنیای اطرافمان بوجود آوریم.
به طورمثال بیل گیتس با این تفکر که" هرکسی یک کامپیوتر درخانه داشته باشد شروع کرد " و اکنون شاهد موفقیتش در سراسر جهان هستیم.
اگر زندگی تمام انسانهای بزرگ را ببینیم متوجه می شویم که هر کدام از آنها با پی گیری یک ایده ی کوچک شروع کرده اند و بعد از سالها تلاش و کوشش و البته پی گیری به نتیجه ی دلخواه رسیده اند و گاهن نتیجه ی بوجود آمده بیشتر از حد انتظارشان بوده است.
اما مهمترین چیزی که برای پی گیری یک ایده نیاز داریم جرات و شهامت شروع آن است.
شهامت اینکه ایده های خودمان را مطرح کنیم و با وجود اینکه ممکن است با بی توجهی روبه رو شویم اما به خودمان باور داشته باشیم و این کار را همچنان دنبال کنیم.
ممکن است بارها پیش آمده باشد که در جمعی می خواسته اید موضوعی را مطرح کنید و یا اینکه پاسخ سوال مطرح شده را می دانستید اما شهامت انجام این کار را نداشته اید.

ممکن است کسی را ملاقات کرده باشید و شخصیت وی برای شما جالب بوده است و یا اینکه دوست داشته اید با این فرد کار مشترکی را آغاز کنید اما شهامت مطرح ساختن آنرا نداشته اید و با خودتان گفته اید باشد در یک فرصت دیگر.
کاش قدر لحظات و فرصتهایی را که بوجود می آیند را بدانیم و جرأت استفاده از آن را در خودمان بوجود آوریم.
شاید شهامت استفاده از فرصتهای بوجود آمده را به عنوان "شهامت شروع" عنوان کرد.

دلتنگی لعنتی

2011-06-24T16:22:00.000-07:00

نمی دانم این دلتنگی لعنتی از کجا می آید و چنگ می زند به دلت. زمانیکه فکر می کنی همه چیز خوب است و همه چیز خوب پیش می رود ناگهان ته دلت تهی می شود از نبودن.
دوست دارم غرق شوم در زندگی. دوست دارم هیچ چیز مرا بیرون نیاورد از لذت زندگی و زنده بودن.

اتاق نشیمن

2011-06-22T15:26:00.000-07:00

تا به حال چند صد هزار بار این کار را انجام دادید؟
رفتید توی اتاق نشیمن، روی مبل نشستید، کنترل تلویزیون را برداشتید و تلویزیون را روشن کردید و ساعتها به تماشای برنامه هایی نشستید که به هیچکدامشان علاقه نداشتید!

تاثیر جامعه بیشتر از این حرف هاست!

2011-06-22T15:04:00.000-07:00

تازگیها متوجه شده ام که تاثیر جامعه بر افراد بسیار زیاداست. من سالهای بسیار زیادی را در ایران سپری کردم و جامعه ی ایرانی بر شخصیت من، نوع تفکر من، نوع لباس پوشیدن من، نوع حرف زدن من، غمها و شادیهایم تاثیر گذاشته است. اینکه شهرام ناظریان را بر موسیقی های هندی ترجیح می دهم، انتخاب من نیست بلکه این انتخابی است که محیط به من آموخته است و از نظر محیط گوش دادن به موسیقی کلاسیک ایرانی بر موسیقی هندی ارجحیت داشته است.

در جامعه ی ایرانی مثلن اگر دختری آرایش کند و چادر نپوشد دختری سالم نیست. جامعه ایرانی به یک زن می آموزد که باید همیشه سر به زیر راه بروی که مبادا فکر کنند می خواهی به کسی نخ بدهی. باید با مغازه دار و راننده و هر کسی که در خیابان است بسیار سرسنگین و خشک و تلخ باشی که مبادا فکر کنند سرو گوشت می جنبد و این باعث می شود که همیشه عصبانی باشی، همیشه با همه سر جنگ داشته باشی و فکر می کردی درست هم همین است و همینطور هم باید باشد و همینطور هم بود البته برای جامعه ی ایرانی.

و زمانیکه در خیابان راه می روی باید یک چشمت به روبه رو باشد و یک چشمت به پشت سر که مبادا کسی قصد آزارت را داشته باشد. اگر کسی سوار بر دوچرخه یا موتوراست راهت را حتمن کج کنی چون ممکن است متلکی بشنوی و یا اینکه دست اندازی صورت بگیرد.

و همه ی اینها بر روی هم ترسی همیشگی را برایت به ارمغان می آورد و نفرت دائمی از جنس مخالف که فقط در صدد سودجویی و آسیب رساندن به توست و به قول معلم عربی ما در دوران راهنمایی که به ما می گفت: پسرها گرگند.

و خیلی تفکرات درست یا غلطی که توسط جامعه در وجود افراد جای می گیرد.

در ایران و از نظر ایرانیان، تو به عنوان یک افغان، زشت هستی، جذاب نیستی و به طور کلی اصلن آدم نیستی و ایرانیان بهترین انسانهای روی کره ی زمین هستند.

همه ی اینها وجود دارد تا اینکه از کشور خارج می شوی و می بینی که نع، جاهای دیگر دنیا اینطور نیست.

و خیلی جالب بود برایم که می دیدم خانمی که برای خرید آمده شاید ده دقیقه یا بیشتر با فروشنده گفتگومی کند. راننده ی اتوبوس با لبخند به همه صبح به خیر می گوید و هیچ کس نگران پشت سرش نیست. و افغانها از احترام بیشتری برخوردارند نسبت به ایرانیها.

جامعه تاثیر بسیار زیادی بر روی انتخاب های ما، شخصیت ما و زندگی ما دارد. و گاهی این ما نیستیم که انتخاب می کنیم بلکه جامعه است که برای ما انتخاب می کند.

یک روز خوب یا یک روز افتضاح

2011-06-20T15:55:00.000-07:00

فردا باید انتخاب کنم که صبح زود بیدار شوم یا لنگ ظهر. یک صبحانه ی مفصل نوش جان کنم یا اینکه بگویم حالا ناهار یک چیزی می خورم. زبان نروژی بخوانم یا بی هدف وب گردی کنم. لبخند بزنم یا از دماغ فیل بیفتم.
فردا باید انتخاب کنم که چه روزی قرار است داشته باشم.

تمام این انتخاب های کوچک آینده را رقم می زند. آینده ای روشن یا...

فردا قرار است صبح زود بیدار شوم، صبحانه ای مفصل بخورم، زبان نروژی بخوانم و حتمن لبخند بزنم.

دلم ستاره می خواهد

2011-06-19T15:25:00.000-07:00

اینجا دلت برای شب و ستاره ها تنگ می شود. اینجا همیشه روز است.
اینجا دل شعرت می پوسد.
اینجا فقط شمارش ثانیه هاست...

روزی به نام پدر

2011-06-16T03:21:00.000-07:00

در تقویم جهانی، سومین یک شنبه ی ماه ژوئن روز پدر نامیده شده است و امسال سومین یک شنبه نوزدهم ژوئن می باشد. در ایران این روز مصادف است با میلاد امام اول شیعیان، امام علی(ع) .
نمی دانم در تقویم افغانستان چنین روزی هست یانه.
در هر صورت روز خوبی است و تا حدودی مظلوم چرا که روز مادر فراموش نمی شود اما روز پدر به آسانی به فراموشی سپرده می شود.
برای روز مادر هر جای دنیا که باشیم زنگ می زنیم و تبریک می گوئیم اما برای روز پدر ...
امسال من سنت شکنی کردم و از راه دور به پدرم روزش را تبریک گفتم.

روز پدر بر تمام پدرانی که در قید حیات هستند و نیستند مبارک باشد.

دنیای انگشت دانه ایی من

2011-06-15T18:13:00.000-07:00

دنیایمان را به اندازه ی انگشت دانه می کنیم،
غمهایمان حقیر، فکر هایمان حقیر،
کاش کمی وسعت پیدا کنیم!

وقتی احساس می کنم که نیستی
و دیگر قرار نیست که باشی،
دنیایم به پایان می رسد
و نیازی به عزرائیل نیست
خودم جان خودم را می گیرم
هر لحظه، با نبودنت

کاش وسیع تر شوم،
دنیا فقط تو نیستی

بدون تو، بیرون از تو، زندگی جریان دارد.

ما از پدرانمان باهوش تریم!

2011-06-13T01:20:00.000-07:00

دیروز "معمای انیشتین" را حل کردم، البته بیشتر از سی دقیقه طول کشید که به جواب برسم. انیشتین ادعا کرده بود که تنها دو درصد از مردم دنیا می توانند این معما را حل کنند و آنها را در زمره ی باهوش ترین افراد جهان قرار داده بود.

زمانیکه به جواب سوال مراجعه کردم متوجه شدم کسانی بودند که جواب را نیافته بودند اما تعداد کسانیکه به جواب درست دست یافته بودند نیز زیاد بود.

شاید این نشان می دهد که نسل ما از نسلی که انیشتین در آن زندگی می کرد باهوش تر شده اند و نسل های آینده به سمت باهوش تر شدن و استفاده ی بیشتر از مغز پیش می روند،

شاید زمانی برسد که بتوانیم از صددرصد توانمندیهای مغز استفاده کنیم و شاید زمانی برسد که ما به راحتی به تمام زبانهای دنیا قادر به مکالمه باشیم و زبان طبیعت را به آسانی درک کنیم.

دریا دل

2011-06-12T12:52:00.000-07:00

چطور می شود قوی بود.
تمام اتفاقات تلخ و ناگواری که در زندگی انسان می افتد، تجربیاتی است که ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد، از دست دادن شغل، از دست دادن یکی از عزیزان، شکست عشقی، از دست دادن بخش هنگفتی از اموال، از دست دادن یکی از اعضای بدن در تصادف، دعوا کردن و درگیر شدن و ... ولی نوع برخوردی که هر کس با این وقایع انجام می دهد کاملن متفاوت است.

گاهی اوقات کسی از روی عمد و یا غیر عمد چیزی به ما می گوید و مارا دلخور می سازد، برخی مقابله به مثل می کنند، برخی فقط سکوت می کنند یا لبخند می زنند و برخی دیگر انگشت را به طرف خود نشانه می گیرند و خود را مورد انتقاد قرار می دهند که حتمن، من مشکلی دارم که این فرد با من اینچنین برخورد کرد، بی خبر از آنجا که شاید خوی و خصلت این فرد اینگونه باشد و کاری جز تحقیر دیگران نداشته باشد.
چگونه می توان در مقابل این حملات تلخ قوی تر شد، حساس و زودرنج نبود و مسائل را شخصی ننمود؟
چطور می توانیم نحوه ی نگاهمان را به حوادث تغییر دهیم و زندگی شادتر و پر بار تری را تجربه کنیم؟

شاید شنیده باشید که ادیسون کارگاهش آتش گرفت و فرزندش او را مقابل آزمایشگاه و درحال تماشای آتش دید.

پدرش به او گفت: شعله های آتش را می بینی، بسیار زیباو باشکوه است، کاش مادرت اینجا بود و این صحنه را می دید.

شاید اگر چنین حادثه ای برای من اتفاق می افتاد قیافه ام در آن لحظه دیدنی بود، در حالیکه از خشم صورتم گُر گرفته بود می گفتم: کدوم پدر سوخته ایی این بلا رو سر آزمایشگاهم در آورده و بعد هم چند فحش آبدار

و دومین چیزی که به ذهنم می رسید اینکه آیا بیمه خسارت را می دهد و اگر بیمه نبودم چند فحش و ناسزا هم به خودم می دادم که چرا کارگاه را بیمه نکردم.

و تا ماهها و شاید سالها این مسئله را فراموش نمی کردم.

باید دریا دل شد و مثبت اندیش!

تنهایی

2011-06-12T02:44:00.000-07:00

احساس تنهایی کردن و تنها بودن دوچیز کاملن متفاوت است. ممکن است دور و برت پر باشد از آدمهایی که تو را دوست دارند و وجود تو برایشان اهمیت دارد ولی تو باز هم احساس تنهایی می کنی.

و گاهی می شود که در جایی هستی دور، دور از تمام کسانیکه تو را دوست دارند ولی با این حال احساس تنهایی نمی کنی چرا که آنها را در کنار خودت احساس می کنی.

احساس تنهایی از تنها بودن آزاردهنده تر است. جدای از حضور یا عدم حضور آدمهاست. چیزی درونی است. چیزی است که "مثل خوره روحت را می خورد."

امان از احساس تنهایی!

افغانستان، سرزمین من

2011-06-10T17:38:00.000-07:00

یکی از دغدغه های اصلی من در زندگی، کشورم افغانستان است و اینکه چرا به این سرنوشت دچار شده است، از هر طرف صدای فقر و گرسنگی، انتحار، جنگ های قبیله ایی، اهانت و توهین به همدیگر، و حق را همیشه به خود دادن و حتی یک لحظه خود را به جای طرف مقابل نذاشتن.

خیلی نگرانم برای کشورم و برای مردمم، و برای نسلی که سوخت و نسل آینده که چشم امیدشان به نسلِ اکنون است، نسل جوان.

فکر می کنم اگر هر کدام از ما از خودمان شروع کنیم بهتر می شود. اگر در درون خودمان با نفاق و نژادپرستی مقابله کنیم و تلاش کنیم همدیگر را بپذیریم و هر کدام قدمی برای بهتر شدن خودمان برداریم،امید که فردایی بهتر برای افغانستان عزیز رقم بخورد.

می دانم مسئله به همین سادگی ها نیست ولی بیا- من و تو - به همین سادگی شروع کنیم.

مامان و بابا

2011-06-10T06:12:00.000-07:00

امروز با مامان و بابا حرف زدم، چقدر بابا مهربون شده بود، توی عمرم تا امروز فقط یکبار دلم برای بابا تنگ شده ،
ماه رمضون بود و بابا خیلی مهربون شده بود، لبخند می زد و محبت می کرد، وقتی که رفت خیلی دلم براش تنگ شد آخه بابا همیشه می رفت سفر.
ولی وقتی برگشت دیگه مهربون نبود
من دیگه بابا رو مهربون ندیدم، تا امروز.

مطمئنم که دیگه برای همیشه مهربون می بینمش.

خدا حفظشون کنه، هم مامان رو و هم بابا رو.

علامت سوال

2011-06-07T07:58:00.000-07:00

شهادت آقای ضحاک را همین چند لحظه پیش مطلع شدم، خبری بسیار متاثر کننده و شوک آور.
هرروز وضعیت افغانستان وخیم تر از روز قبل می شود. رئیس شورای ولایتی یکی از ولایتهای بزرگ افغانستان، ربوده و کشته می شود، به همین سادگی.

کاش ما نسل جوان چاره ایی بیندیشیم، پیران و سالخوردگان ما که اکنون سرنوشت تک تک ما را بر عهده دارند، هر روز را با خون یکی از عزیزانمان رنگین می سازند.

برای هر سوالی که پرسیده می شود، حتمن جوابی وجود دارد.

راه برون رفت از این وضعیت اسف بار چیست؟

محتوای فکر

2011-06-01T15:28:00.000-07:00

با خودم می گویم اگر اینجا نبودم بهتر بود، اگر یک جای دیگر بودم، یک کشور دیگر یا ... باخودم می گویم اگر شرایط چیزی غیر از این بود که دارم خیلی خوشبخت تر و موفق تر بودم خیلی فوق العاده تر بودم.
من مدتی را در ایران زندگی کردم و بعد به افغانستان رفتم و حال در یکی از کشورهای اروپایی زندگی می کنم اما هنوز هم دوست ندارم آنجایی باشم که هستم، چون به هر طرف که رفتم خودم را و تمام پارامتر های فکری ام را به دنبال خودم برده ام. من اکنون همانگونه می اندیشم که در گذشته می اندیشیدم به همین دلیل هیچ تغییری بوجود نمی آید. برای تغییرات مثبت گاهی تغییر مکان کافی نیست شاید حتی نیازی به تغییر مکان نباشد بلکه باید خود انسان تغییر کند وقسمتهایی از محتوای فکری اش را که باعث عقب نگه داشته شدنش شده است کشف کرده و با محتواهایی بهتر و کارآمدتر جایگزین کند.

هر جا که بروی آسمان همین رنگ است و درست هم هست چراکه قرار نیست رنگ آسمان تغییر کند بلکه قرار است ما تغییر کنیم. نحوه ی نگرش ما به زندگی تغییر کند و بعد می توانیم شادتر باشیم و راضی تر.

مغزها را، فکر ها را شستشویی لازم است.

توانمندیهای مغز

2011-05-25T14:56:00.000-07:00

وقتی که انسان می تواند با یک سفر 6 ماهه تا یک ساله به یک کشور دیگر ، یک زبان کاملن بیگانه را یاد بگیرد پس حتمن می تواند کارهای بزرگتری را هم انجام بدهد.

و این جمله به یادم می آید که می گفت: تو همانقدر زمان دراختیارداری که انیشتین و دیگر دانشمندان و افرادی که در جهان زندگی کردند و شگفتی آفریدند، داشتند.

زمان و دانایی کلید موفقیت است و می توان ارتباط را نیز به این مجموعه افزود. ارتباط سالم با خودت، با خانواده ات و با جامعه و جهانی که در آن زندگی می کنی.

مسیر و هدفت را مشخص کن!
برای من سخت ترین بخش است، چرا که با انتخاب همراه است و پیامدهای آن.

در هر صورت باید دل را به دریا زد و زندگی کرد، نفس کشید و نفس عمیق کشید و در هر دم آرامش بلعید.

مَخلص کلوم: نزار این مغز آکبند بمونه! از ما گفتن!

آغوش

2011-05-24T16:43:00.000-07:00

این روزها دلم یه آغوش گرم می خواد، پر از مهر.
...
آغوش درمان کننده است، این رو وقتی فهمیدم که کودکی بی مقدمه من رو در آغوش کشید.
...
فکر می کنم ما آدمها چقدر شبیه به هم هستیم و چقدر نیازهامون بهم شبیهند، پس چرا اینقدر از هم دوریم، پس چرا می خواهیم وانمود کنیم که خیلی فرق می کنیم، که خیلی از بقیه بهتریم که...

دلم یه آغوش گرم می خواد، پر از مهر.

خواب

2011-05-24T15:46:00.000-07:00

نزدیک یک سالی می شه که محتوای خوابهام تغییر کرده، یک تغییر صدو هشتاد درجه ای و بداینکه تعبیر هم می شن، بدجور.
یه زمانی دوست داشتم خواب ببینم چون آینده را خواب می دیدم و این برام خیلی جالب و خوشایند بود ولی اکنون بیشتر خوابهام سمبلیک شده اند، دیگه دوستشون ندارم.
نمی دانم این ما هستیم که روی خوابهامون تاثیر می گذاریم یا آنها بر روی ما ولی هر طوری که هست بسیار قدرتمند عمل می کنند، حداقل درباره ی من که اینطور بوده و گاهی سرنوشتم را نیز تغییر داده ان.

از قدیم گفته ان که خواب زن چپ است ولی خواب من راست راست است.

کاش می شد محتوای خوابهامون را خودمان تعیین می کردیم و بعد من همیشه خوابهای رنگی می دیدم.

خوابهای شاد.

انتخاب

2011-05-20T16:09:00.000-07:00

انتخاب سخت ترین چیزی است که در زندگی با آن رو به رو بودم، به همین دلیل از خرید کردن خوشم نمیاد، چه لباس، چه غذا و ...
ولی لحظه هایی در زندگی وجود دارند که باید دست به انتخاب بزنی و نمی توانی ازآن فرار کنی و بگی بی خیال اصلن از خیرآن می گذرم، یا فلان جا نمی رم یا فلان چیز رو نمی خرم.
گاهی اوقات ناگزیری از انتخاب، باید بپری وسط گود و بگی یا علی!
این روزها با انتخاب های سختی روبرو هستم و ناگزیر از انتخاب.
نمی دانم وقتی انسان قراراست انتخاب کند باید چه معیارهایی رو در نظر بگیرد.
سخت ترین قسمت انتخاب، بعد از انتخاب است که نتیجه را می بینی و احساسی که بعد از آن به فرد دست می دهد که شاید احساسی حاکی از راضایت باشد و شاید هم ناراضایتی.
گاهی راهی برای جبران هست و گاهی هیچ راه جبرانی وجود ندارد.
دوستی داشتم که معتقد بود در موقع انتخاب باید به این توجه کنیم در مقابل چیزی که بدست میاریم چه چیزی را از دست می هدیم

هر کدام از ما، هر لحظه از زندگیمون در حال انتخاب کردن هستیم، انتخاب هایی سخت و یا انتخاب هایی آسون ولی بعضی از این انتخاب ها بد جوری زندگی انسان رو تحت و الشعاع قرار می دهند و آدم رو به یک خواب چند ساله فرو می برند و یا اینکه از خواب می پرونند!

به هر حال مثل اینکه دیگه چاره ای نیست پس پیش به سوی انتخاب های خوب خوب!

کوچ

2011-05-11T10:13:00.000-07:00

در اتاقم رو که باز می کنم نسیم دلتنگی می خوره به صورتم. همه جای خونه بوی غریبی می ده، بوی تنهایی.
یکسالی شده که وارد یه کابوس شدم که انگار تمومی نداره، نمی دانم دست سرنوشت بود یا چیز دیگری که من رو به این سمت کشوند ولی دیگه طاقتش رو ندارم.
باید کوله بارم رو بردارم و بروم. بروم به جایی که اینجا نباشد.
واقعن نمی دانم مرحله ی بعد چه چیزی در انتظارم خواهد بود و آیا شجاعت این رو که عواقب انتخابم رو بپذیرم دارم یا نه.
اما ماندن بیش از این جایز نیست!

لخت

2011-05-06T00:58:00.000-07:00

لخت یعنی عاری از هر گونه ریا و تزویر!

کاش برخی کلمات اینقدر حقیر نبودند برای بیان کامل احساسات!
وکاش ما کلمات حقیر را حقیرانه تر به کار نمی گرفتیم.

تفکر طالبانی

2011-05-04T22:08:00.000-07:00

مرگ بن لادن احساس دوگانه ای را در من ایجاد کرد اینکه باید خوشحال بشوم یا نه. این مسئله بیشتر از هر کس دیگری به مردم افغانستان مربوط می شود و تاثیر مستقیمی بر وضعیت حال و آینده ی آنها خواهد داشت اما مسئله ای که ذهن مرا به خودش مشغول ساخته است جریانی است که این فرد در زمان حیاتش به وجود آورده است.
درست است که خودش دیگر نیست اما تفکری که بوجود آورده است همچنان پا برجاست و به رشد و توسعه ی خود ادامه می دهد.
در شرایط حاضر مرگ بن لادن شاید فقط برای آمریکا و مردمش جالب توجه باشد چرا که تلاش های خود را به ثمر رسانیده اند و عامل انفجار برج های دوقلو را از میان برداشته اند اما کار ما تازه شروع شده است آنهم مبارزه با تفکر طالبانی است که خانمانمان را بر انداخته است که نه با مرگ بن لادن و بن لادنها پایان نمی یابد بلکه با بالا بردن سطح تفکر و آگاهی جامعه قادر به ریشه کن ساختن آن خواهیم بود.

:(

2011-04-19T10:40:00.000-07:00

همچنان مرغ همسایه غازه...!

فاصله

2011-04-10T15:00:00.000-07:00

همیشه بین من و انسانهای زندگیم فاصله وجود داشته است، هیچگاه با کسی یگانه نشده ام، همیشه فکر می کردم دیگرانند که از من فاصله می گیرند ولی من فهمیده ام این فاصله در من است و شاید با آن فاصله متولد شده ام و شاید نافم را با آن فاصله بریده اند و شاید...
ولی نمی دانم جنس این فاصله چیست.

فقط یکنفر مرا لخت دیده است، عریان، بدون هیچ ریا و تزویری، در کمال خودی.

حس خوبی است.

آشک

2011-04-10T14:10:00.000-07:00

امروز بعد از یک تلاش بی وقفه ی 7 ساعته ی 4 نفره یک آشک خوشمزه زدیم توی رگ.

دلم از خدا گرفته!

2011-04-04T15:29:00.000-07:00

این روزها خیلی دلم گرفته، نه به خاطر خودم و نه مثلن به خاطر اینکه چرا امروز دوست پسرم بهم زنگ نزده، غذام سوخته، دختر همسایه یه لباس جدید خریده من نخریدم، به خاطر این جیزها نه.

دلم گرفته، دلم از آدمها و از حوادثی که در گوشه و کنار دنیا اتفاق می افته گرفته، دلم گرفته از افغانستان، ایران، پاکستان، آمریکا، لیبی و...

دلم از خدا گرفته!

اتحاد در حماقت

2011-04-03T03:07:00.001-07:00

ما افغان ها در هیچ چیزی اتحاد نداشته باشیم در حماقت خوب متحد هستیم.
حوادث چند روزه ی افغانستان سندی بر تایید این مدعا.

شب سال نو

2011-03-27T13:22:00.000-07:00

گاهی وقتها و یا بهتره بگم بیشتر وقتها از جایی که هستیم راضی نیستیم، دوست داریم یه جای دیگه باشیم، بایه سری آدمهای دیگه غافل از اینکه شاید اون شب با حضورمون داریم بهترین خاطره ها رو برای دیگران رقم می زنیم.

یادمه با چند تا از دوستانی که تازه باهاشون آشنا شدم رفتیم بیرون، شب خیلی خوبی برای من بود، و خاطره ای شد که تا به حال هم به یادش دارم، وقتی چند سال بعد یکی از آن دوستان رو دیدم و درباره ی آن شب باهاش حرف زدم به کلی یادش رفته بود.

شب سال نو، به پیشنهاد یکی از دوستان جمع شدیم خانه ی آنها و گفتیم حالا که همه توی غربتیم و تنهائیم، خودمون خودمون رو تنها نزاریم.

شب واقعن زیبایی شد!

دهه ی نود!

2011-03-16T06:02:00.000-07:00

چند روزی تا آغاز سال 1390 باقی نمانده و آغاز دهه ی نود هجری شمسی.

بیائید امیدوار باشیم که این سال، شروع اتفاقهای تازه و خوب برای افغانستان و مردمش باشه!

دوباره از اول

2011-03-14T12:12:00.000-07:00

گاهی اوقات که فکر می کنی همه چی خوب پیش می ره یه دفعه با مغز کوبیده می شی کف زمین. بلند میشی، گاهی زود، گاهی دیر.
این روزها احساس های جدیدی رو درخودم کشف می کنم و اینکه گاهی تا چیزی رو از دست ندی ارزشش رو نمی دانی.

زندگی هم مثل فیلم سینمایی می مونه که بالا و پایین داره، در یک لحظه به اوج می رسه و بعد دوباره یک مسیر عادی رو طی می کنه و بعد دوباره از اول.

اوضاع غریبیه!

من از افغانستانم!

2011-03-13T06:02:00.000-07:00

دیشب با چند تااز بچه ها نشسته بودیم و درباره ی اینکه کجا برای زندگی بهتره حرف می زدیم و آنهامعتقد بودند که الان افغانستان محیطی خوب برای زندگی نداره و هرروز اتفاقهایی دردناک در گوشه و کنارش می افته. ولی من بر این باورم که هیچ جا مثل خونه ی خود آدم نمی شه و ما باید برای داشتن یه خونه ی خوب تلاش کنیم.

ولی درکل این مهم نیست که انسان در کجا زندگی می کنه، مهم اینکه هر کدام از ما هدف و دلیلی برای نفس کشیدنمون داشته باشیم و زندگیمون مفهوم داشته باشد.
خیلی از آدمها هستند که در پیشرفته ترین کشورهای دنیا زندگی می کنند و همتی دارن به اندازه ی مرغ خانگی و گروهی در عقب مانده ترین کشورها همتی دارن به مثال عقاب.
خوبه که خودمون رو بشناسیم و ببینیم که از کجا به کجا داریم می ریم و قبل از مردن کاری مفید، هرچند اندک رو به ثمر رسونده باشیم.
و این می توانی تلاشی باشه در راستای بهبود وضعیت جامعه.

شاید آن زمان از اینکه بگوئیم "من از افغانستانم" سرافکنده نشیم.

ازدواج

2011-03-01T14:12:00.000-08:00

این روزها دارم به ازدواج فکر می کنم و اینکه کی راست می گه، خودمون بهتر می فهمیم یا اطرافیانمون.
گاهی دلم می خواد از بیرون که می رم خونه بابام بگه: بیا اینم شوهرت!
راحت، بی درد سر، تازه اگر یارو تو زرد از آب در اومد تقصیرو می ندازی گردن باباهه!
ولی اگر خودت انتخاب کنی مجبوری پی یِ همه چی رو به تنت بمالی و به قول معروف پای انتخابت وایستی!
خیلی سخته!

دایه ی دلسوز تر از مادر

2011-03-01T12:06:00.000-08:00

آمریکا، این پدر خوانده ی اجباری ملتها تصمیم داره یه پایگاه نظامی در افغانستان بوجود بیاره که من به عنوان یک افغان به آن اعتراض دارم و مخالفش هستم و این تو هین به شعور افغانهاست که شما توانایی اداره کردن کشورتان را ندارید و ما نقش دایه ی دلسوز تراز مادر را برای شما بازی خواهیم کرد.
و نکته ی جالب این است که کرزی در این زمینه فقط نگرانی کشورهای منطقه را مورد توجه قرار می دهد، گویی صددرصد سیاستگذاران و مردم موافق آن هستند. و نکته ی مثبت این جریان را کمکهای اقتصادی و نظامی امریکا به افغانستان عنوان می کند و متوجه این نکته نیست که وابستگی همیشگی را برای نسلهای بعد به ارمغان خواهد آورد.
امریکا با بسیاری از کشورها مبادلات سیاسی و اقتصادی دارد و این به معنای ایجاد پایگاه نظامی در آن کشور نیست.

آمریکا تنها نکته ای که درنظردارد منافع خودش است و دیگر هیچ، استفاده از منابع افغانستان و مهمتر از آن ساختن یک پایگاه نه فقط در افغانستان، بلکه تسلط کامل بر خاورمیانه و کشورهای منطقه تا بتواند مدینه ی فاضله اش را به دیگران دیکته کند، شاید هم از فروپاشی مدینه ی فاضله ی خودش جلو گیری کند!

من فکر می کنم این مسئله دخالت مادام العمری امریکا را در مسائل داخلی و خارجی افغانستان به دنبال خواهد داشت و باز پس گیری استقلال کشور را منوط به یک انقلاب خواهد نمود.

از ما گفتن بود!

آلزایمر2

2011-03-01T11:42:00.000-08:00

آلزایمر یا همان فراموشی فقط متعلق به افراد مسن نیست، ما هم بیشتر مواقع دچارفراموشی می شویم، اینکه چرا آنجایی که هستیم، هستیم، و اینکه آیا آنجایی که باید باشیم هستیم یا نه!
اگر به خودمان یاد آوری نکنیم دچار سرگیجه می شویم، دور خودمان می چرخیم و به زمین و زمان فحش می دیم. بعد هم تلاش می کنیم خشم خودمون رو سر یه نفر خالی کنیم.
البته در این وضعیت از این شاخه به اون شاخه پریدن هم به کرات مشاهده می شه!
خوبه گاهی با خودمون خلوت کنیم و چشم تو چشم حال خودمون رو بگیریم یا به خودمون حال بدیم.
اینطوری زندگی شیرین می شه!

کار خانگی

2011-02-28T15:47:00.000-08:00

گاهی اوقات می گم سرمو مثل کبک بکنم زیر برف و بعدشم بگم، انشاالله که گربه است.
رئیس جمهور محبوبمون برای پاره ای از مزاکرات و گرفتن سر مشق قراره بره بریتانیا، بعد از برگشت هم بلند بلند می خوانه همه ی نماینده ها توی مجلس می نویسن.

"فرناندو" رئیس مدرسه می گفت بعد از جنگ جهانی دوم و بعد از بلاهایی که روس و آلمان سر ما آوردن، همه دست به دست هم دادیم و تصمیم گرفتیم کشورمون رو بسازیم. تمام احزاب در کنار هم و حالا که نتیجه رو می بینیم، می بینیم که خوب چیزی از کار در آمده.

کاش ما هم، تمام اقوام در کنار هم، دست به دست هم بدیم و برای یک افغانستان آباد و آزاد و مستقل تلاش کنیم.

تو رو به خدا نگو آرمانی فکر می کنم که حالم از آیه ی یأس خواندن و نه و نمی شه آوردن بهم می خوره!

آلزایمر

2011-02-28T15:45:00.000-08:00

گاهی اوقات یادم می ره چطوری زندگی کنم، گاهی اوقات می ترسم از پایان و گاهی اوقات همه چیز خوبه! ولی فکر کنم خوب می شم، هممون خوب می شیم!
ذهنم درگیره خودمه و تو، اینکه کجای قصه ی همدیگه هستیم؟

دارم فکر می کنم چی می شه، باید الان خوشحال باشم که تو داری میای؟
یه جوریم نمی دانم این از دلتنگیه یا ترس از روبه رو شدن، یا ترس از برگشتن و تنها ماندن. چه خوب گفت دوستی توی نوشته اش که زندگی ما رو امتحان می کنه که چند مرده حلاجیم که کجای قصه ایم که ...

تا حالا شده گیر کنی، که ندونی بعدش چی می شه؟ خیلی حس بدیه! البته گاهی هم خوبه و هیجان داره ولی وقتی با گُه گیجه همراه باشه اصلن خوب نیست!

خوشبینی

2011-02-28T15:43:00.000-08:00

دوستی می گفت به این جریان انتخاب ابراهیمی خیلی خوشبینی، گفتم: ما با خوشبینی زنده ایم و مگر چاره ی دیگه ای هم داریم به جز آن، درغیر اینصورت باید کاسه ی چه کنم چه کنم دست بگیریم و یا چشم بدوزیم به قهرمانی از آسمانها که شاید بلاخره بااسب یا با سفینه ی فضایی برای نجات ما هبوط کنه!
در صورتیکه به اعتقاد من هر کدام از ما یک نجات دهنده هستیم!
نگو که شعاری حرف می زنم که با شعار تمام ملتها و انقلاب ها ساخته شدن.

این روزها نمی دانم توی کشورهای اسلامی چه خبره همه به یاد انقلاب کردن افتادن ؟
مصر، تونس، لیبی، ایران و حالا کم کم این جریانات داره به عمان کشیده می شه!
و جالب اینه که آمریکا این پدر خوانده ی اجباری برای همه تعیین تکلیف می کنه!
فقط امیدوارم همه ی اینها نتایج خوبی رو برای افغانستان داشته باشه، به خصوص حوادثی که داره توی ایران رخ می ده، این شاید فرصتی باشه که ایران دست از سر کچل افغانستان برداره و بذاره که اون هم یه نفس راحتی بکشه!
بیاین همه دعاکنیم برای اتفاقای خوب، هر کدوم پیش خدایی که برای خودمون ساختیم!

فصلی جدید

2011-02-27T07:55:00.000-08:00

با اانتخاب عبدالروف ابراهیمی از نمایندگان ولایت قندوز به سمت ریاست مجلس نمایندگان فصلی جدید در افغانستان باز می شود.
درکشوری که اقلیت های قومی همیشه نادیده گرفته می شدند این می تواند تحولی بزرگ باشد.
زمانیکه من این صفحه از بی بی سی را روی پروفایلم در فیس بوک به اشتراک گذاشتم دیدم دوستان دیگری نیز این کار را انجام داده اند و یا افرادی دیگر به روشهای مختلف این خبر را اعلام کرده اند واین نشانه ی خوبی است که ما دلمان برای افغانستان می تپد و دلمان می خواهد آنرا آباد و آزاد ببینیم.
شاید همه ی ما از جنگ و ستیز و قومیت گرایی و حرفهایی که ما را به نا کجا آباد می کشاند خسته شده ایم و این فصلی جدید است که در برابر ما گشوده می شود.

چقدر دوست دارم صدای خنده ی کودکان را درکوچه های کابل بشنوم، صدای پرندگان که با تمام وجود می خوانند و ...

پارازیت افغانی، انقلاب مخملی

2011-02-25T19:19:00.000-08:00

این روزها برنامه ی پارازیت را دنبال می کنم. یکی از برنامه های تلویزیون صدای آمریکاست که به ایران و حوادث مربوط به آن می پردازدو با توجه به تعداد بینندگان این برنامه فکر می کنم بسیار خوب هم عمل کرده است و می تواند نقطه ی اتکایی باشد برای تحولاتی بزرگتر.
من یه دوسالی توی افغانستان بودم و تنها چیزی که ندیدم برنامه هایی برای تغییر وضعیت موجود بود، فقط گاهی طلوع یه حرکتهایی انجام می داد و دیگر هیچ.
فکر می کنم رسانه نقش بسیار اساسی و مهمی را در تحول یک جامعه بازی می کند.
یکی از راه های برون رفت از وضعیت موجود در افغانستان بالا بردن سطح آگاهی و دانش مردم است که رسانه می تواند این مهم را بر عهده بگیرد.
البته ساختن مدارس و رشد فرهنگ سواد آموزی هم می تواند گزینه ی بسیار خوبی باشد البته اگر برادران ناراضی در مناطق ناامن آنرا از ریشه نخشکانند.

***

برادر ناراضی آنهایی که تو به آتش می کشی مدرسه است و علف هرز نیست. آنهایی که تو به صورتشان اسید می پاشی انسانند و آینده سازان این مرزوبوم.
خداوند، کسی که اعتقادت به وی گوش افلاکیان و زمینیان را کر کرده است به تو عقلی داده است و زبانی.
کاش به جای نمازهای پنج گانه ات، پنج دقیقه اندیشه کنی!

تکبیر!

زلف برباد مده

2011-02-25T18:35:00.000-08:00

نمی دانم چرا هر چی آتیشه از گور کشورهای مسلمان بلند می شه و اولین چیزی هم که ذهن برادران مسلمان و فرستادگان خداوند برزمین رو مشغول می کنه زلفان خانمهاست که اگر پوشیده نباشه عرش خداوند به لرزه درمیاد.
هر دفعه به مسئله ی حجاب فکر می کنم، چیزی که برای من به شخصه هیچ ارزشی نداره، یاد این مسئله می افتم:
دربرنامه ای تلویزیونی در ایران آخوندی صحبت می کرد که اگر مردی به شما به قصد لذت نگاه نمی کند مشکلی نیست اگر حجاب از سر بردارید.

و باز آقایی در برنامه ای تلویزیونی می گفت فلسفه ی حجاب، عدم لذت مردان نیست که اگر اینگونه بود به کنیزان گفته نمی شد نیازی به حجاب ندارند.

من نمی دانستم که کنیزان بی حجاب بوده اند.

و در نهایت این مشکل ما خانمهاست که اختیارمان را داده ایم دست چند آخوند....

آقاجان این زلف منه، حالیته؟

درطول تاریخ فقط برای ما تصمیم گرفته شد، خداوند هم فهمید و دیگر هیچ پیامبری نفرستاد اما این آخوندها هنوز نفهمیده اند.
خدایا اگر هنوز هستی پیامبری بفرست تا این آخوند ها را به راه راست هدایت کند و یا اگر حس اش نیست راه راست را به طرفشان کج کن!

دلم می سوزه!

2011-02-25T16:21:00.000-08:00

دلم می سوزه برای افغانستان، برای خودم و برای مردمم.
دلم اینروزا دلتنگه.
مردم افغانستان مردمی هستند دوست داشتنی و خون گرم و نمی دانم چه چیزی ما را به این روز کشانیده.
باید به فکر برون رفت بود، باید تا نمردیم یه کاری بکنیم!

اونور آب

2011-02-24T18:01:00.000-08:00

اینجا چیزی جز دلتنگی، سردرگمی و روزمره گی ها نیست.
همیشه یاد حرف مادرم می افتم که می گفت انسان خانه ی خودش نان خشک بخورد بهتر و لذیذتر است تا در خانه ی دیگران مرغ بریان نوش جان نماید.
فرصت برای هر کاری هست اما برای مفهوم بخشیدن به خودت و به زندگیت ناخودآگاه یا خودآگاه برمی گردی به ریشه هایت.
آرزوی اکثریت قریب به اتفاق مهاجرین برگشت به وطنشان است. و جمله ی وردزبانشان، کاش شرایط زندگی را در وطن خود می داشتیم.
مهاجر در یک برزخ مدام زندگی می کند، بین ماندن و بازگشتن ویک مقایسه ی بیمارگونه ی مداوم که اگر در وطن خودش بود چگونه بود و حال که اینجاست چگونه است و این مسئله باعث مسدودشدن راه اندیشه اش برای رشد می شود.
گویی خاصیت انسان شرقی است، کسی که در وطن خود آرامش و رفاه لازمه را ندارد، زمانیکه در وطن خوداست تمام تلاشش خارج شدن از آن است و زمانی که خارج شد تمام فکرش بازگشت به آن است.
ولی بهترین راه این است که ما سعی کنیم وطن خود را بسازیم و اگر دوست داریم کشورهای دیگر را ببینیم به عنوان توریست وارد آن کشور شویم و نه مهاجر. و مردم آن کشور از دیدن ما خوشحال شوند و نه اینکه مانند مجرمان مارا بازرسی بدنی کنند و به عنوان انسانهایی غیر متمدن با ما برخورد کنند.
در مهاجرت با حقایقی تلخ روبه رو می شویم و شاید خوب است که ذکر شوند چرا که دیگر به فرار از حقایق نیندیشیم آنرا ادراک کنیم و به دنبال راه حل باشیم.
من به این می اندیشم که فرزندم تجربه ای را که من داشته ام نداشته باشد و با افتخار از کشورش و وطنش یاد کند.
راهی دراز است، اما ناممکن نیست.
نا امید نشیم، همه چی درست می شه! به قول گلشیفته فراهانی که توی یکی از مصاحبه هاش گفت: همه جی رو به بهبوده!

گاهی اوقات یادمون می ره...

2011-02-24T17:08:00.000-08:00

گاهی اوقات یادمون می ره که داریم به دیگران نگاه می کنیم نه به خودمون...
گاهی اوقات یادمون می ره که دیگران ناامیدن نه ما ... دیگران شکست خوردن نه ما ...
گاهی اوقات اینقدر به دیگران خیره می شیم که یادمون می ره خودمون هم زندگی کنیم ...
گاهی اوقات اینقدر به پیرمردها و پیرزنها نگاه می کنیم که می گن کجایی جوونی که یادت بخیر که یادمون می ره خودمون هنوز جوونیم، هنوز آرزو داریم و هنوز خیلی کارها رو می توانیم انجام بدیم که هنوز خیلی فرصت داریم...
گاهی اوقات اینقدر به بقل دستی ناامید و نالان و غرزنمون نگاه می کنیم که یادمون می ره این حرفهای خودمون نیست، که ما هنوز امید داریم و هنوز احساس می کنیم می شه یه کارایی کرد، می شه یه چیزایی رو تغییر داد و می شه ...
گاهی اوقات باید بگیم
هی، اینجا ایستگاه آخر نیست،
ایستگاه های زیادی هنوز باقی موندن
مهم اینه که تو کدوم رو طلبه ای...

من برگشتم!

2011-02-22T09:03:00.000-08:00

دلم برای این صفحه خیلی تنگ شده بود اما بنا به یه سری دلایل فنی نتوانستم یه مدت طولانی این صفحه رو به روز کنم. خب مهم اینه که من الان اینجام، خانه ی خودم.

تولد

2010-10-08T00:30:00.000-07:00

تا به حال شده که احساس کنی داری یک مرحله از زندگی ات رو دوباره زندگی می کنی، یا مثلن شنیدی که بعضی از پیر مردها یا پیرزنها می گن کاش دوباره زمان جوانی بر می گشت،

دارم دوران نوجوانی رو دوباره تجربه می کنم با یه عالمه دوستای تینیجر.

والد، بالغ، کودک

2010-09-14T03:27:00.000-07:00

نمی دونم تا به حال چیزی راجع به والد، بالغ، کودک به گوشتون خورده؟ اگر فیلم "آتش بس" از تهمینه میلانی رو دیده باشید این فیلم دقیقن براساس این نظریه ساخته شده است
نظریه ی والد، بالغ، کودک برای اولین بار توسط اریک برن مطرح شد و او معتقده که شخصیت انسان دارای سه بخشه، بخش والد که مربوط به باید ها و نباید ها می شه، بخش بالغ که شامل تمام افکار منطقی میشه بخش کودک که تمام احساسات ما مربوط به اون می شه، گریه ها، خنده ها، شادیها و غیره. نکته ی مهم اینکه نگذاریم هیچ بخشی در ما غالب بشه واز طرف دیگه هیچ بخشی هم ازبین نره و در بخشهای دیگه ذوب نشه!
این روزها بخش کودکم بد جوری دور برداشته بود!

خراب

2010-09-07T05:11:00.000-07:00

نمی دانم این روزها من خرابم یا همه، هر صفحه ای را که در اینترنت می گشایی دارد درباره ی چیزهای غم انگیز حرف می زند. همه گم شده اند، همه گم شده ایم.

خلأ

2010-08-26T04:33:00.000-07:00

در سالن آمفی تئاتر نشسته ایم و در حال تماشای فیلم مستندی هستیم از سربازان دانمارکی.
کارگردان کوشش دارد زندگی گروهی از سربازان دانمارکی که به افغانستان اعزام شده اند و به هلمند فرستاده شده اند را به تصویر بکشد، فیلم یه زبان دانمارکی است و زیر نویس فیلم به نروژی می باشد و دربخشهایی از فیلم که گفتگوی بین سربازان و ساکنین محل را نشان می دهد آنها به زبان پشتون صحبت می کنند و این یعنی من یک درصد از مکالمات فیلم را متوجه نمی شوم اما از ساختار فیلم خوشم می آید و درپایان فیلم به زبان انگلیسی نوشته میشود که سه تن از سربازان به افغانستان برگشته اند و دوتن دیگر زندگی جدیدی را ازسر گرفته اند.
دوست دارم فیلم را بازیرنویس انگلیسی یا فارسی ببینم.
این اولین بار است که من با زندگی سربازانی که به افغانستان فرستاده می شوند آشنا می شوم.
یک گروه از سربازان نیز برای تماشای فیلم آمده اند. من فکر می کنم شاید آنها به افغانستان اعزام شده اند با چند تای آنان صحبت می کنم ولی آنها می گویند که هنوز به افغانستان نرفته اند ولی قرار است که اعزام شوند ولی خیلی علاقه مند به این کار نیستند ولی این بخشی از کارشان است و باید بروند.
دوست دارم بیشتر با آنها گفتگو کنم ولی فرصتی برای این کار نیست.

در حین تماشای فیلم ناگهان پرتاب می شوم به خلأ، من هم می میرم، بعد چه می شود و بعد از این سوال غوطه ور می شوم در خلأ و همیشه اینگونه است، همیشه در برابر این سوال به فضایی خالی پرتاب می شوم، فضایی نامتناهی و تاریک.

طعم زندگی

2010-08-21T15:34:00.000-07:00

بعضی از آدمها هستند که بعضی از آدمهای دیگه از به کار بردن اسمشون هم احساس غرور می کنند.
توی بعضی از جمعها که می شینی به خصوص جمعهای روشن فکری، طرف تمام سعی و تلاشش رو می کنه تا می توانه اسم نویسنده، فیلسوف یا دانشمند معروفی رو به کار ببره و هر چه این تعداد بیشتر بشه باد غبغب گوینده بیشتر و بیشتر میشه!

چقدر خوبه که گاهی خودمون هم حرفی برای گفتن داشته باشیم و خودمون بدون واسطه طعم زندگی رو بچشیم، شاید اینطوری کسی بشیم که از بردن نام ما افتخار کنند.

برزخ

2010-08-15T12:44:00.000-07:00

تا به حال توی برزخ بودی؟ منظورم قبل از مردنه! خیلی حالت بدیه خدا نصیب دشمن آدم نکنه!

این روزها تلخ ترین رمان زندگیم را خواندم"جای خالی سلوچ" نوشته ی محموددولت آبادی. جالب است که یک نویسنده چنین بلایی را سر شخصیت های داستانش می آورد. من نویسنده ی رمان یا حتی داستان کوتاه هم نیستم ولی فکر می کنم شخصیت های یک رمان حکم بچه های نویسنده را دارد که آنها را به دنیا می آورد و می پرورد،حتی من که خواننده ی یک رمان هستم گاهی به برخی از شخصیتهای داستان احساس نزدیکی می کنم و با برخی از آنهاهمزات پنداری می کنم به نظرم شخصیت های داستان را اینگونه تکه تکه کردن شجاعت می خواهد و دلی دریایی.

در این روزهای تلخ، خواندن رمان تلخ هم نوبره.

من و حسین

2010-08-10T15:27:00.000-07:00

خیلی کم پیش میاد که توی چت حرفهای مفیدی زده بشه، معمولن دو تا آدم بیکار که نمی دانند با وقتشون چه کار کنند شروع می کنند به چت کردن با هم دیگه برای وقت کشی، شاید.به همین دلیل زیاد دوست ندارم چت کنم. ولی گاهی هم زیبا می شه انگار چیزهای قشنگی یاد می گیری از آدم آنطرف مانیتور، آنطرف صفحه کلید.

9:44pmHusain
سلام
10:03pmHusain
سلام
10:34pmHusain
هنوز دوست دارید که بازیگر شوید
10:34pmMe
من یادم نمی آید که به شما گفته باشم من دوست دارم بازیگر شوم
10:38pmHusain
حالا دوست دارین شوید
یا نه
10:38pmMe
چرا این سوال را می پرسید
10:40pmHusain
ادما یه روز گم شده تو زندکی دارند
10:40pmMe
ولی من تما م روزهام گم شده
نه فقط یک روز
ولی این جواب سوال من نبود
10:41pmHusain
یه روز به من گفتید اما یادتون نمیاد
10:42pmMe
گفتم من دوست دارم بازیگر بشوم؟
10:43pmHusain
دیدید که این حرف رو زدید
یادتون امد
10:44pmMe
اگر به علامت سوال آخر جمله هم توجه کنید بد نیست
جمله ام سوالی بود
نه خبری
10:44pmHusain
اها
یادتون نیامد
10:45pmMe
چه چیزی باعث شده که فکر کنید من باید تمام جملاتی رو که به تمام آدمها در یک روزی گفته ام به یاد داشته باشم؟
10:47pmHusain
اما اون چیزی رو که ادمها دوست دارند فراموش نمکنند
10:48pmMe
پس حتمن دوست ندارم
10:48pmHusain
چرا عصبانی میشید
10:49pmMe
چرا فکر کردید من عصبانیم
10:50pmHusain
احساس کردم
10:51pmMe
و می دانستید که ما چیزی داریم به اسم خطای ادراکی ؟
10:51pmHusain
بله
گفتم احساس کردم
11:00pmMe
رفتی رو مخم
11:05pmHusain
ببخشید
11:08pmHusain is offline.
11:47pmHusain
شما همیشه زود از کوره در میرید
11:56pmMe
جوری صحبت می کنید که انگار شناخت کاملی از من دارید
"همیشه"
Today
12:01amMe
ببین دنده ی چپ شنیدید؟
12:02amHusain
اره
12:02amMe
من دقیقن روی اون دنده ام الان
بای
12:02amHusain
راستش هم وجوئ داره
وجود
12:07amHusain
اینجا همیشه ادمها از دنده چپ بلند میشن
12:08amMe
کجا؟
12:09amHusain
افغانستان
کابل
و افغانها
12:09amMe
خب به من چه دخلی داره
؟
12:10amHusain
و شما هم مثل انها هستی
12:10amMe
مثل اینکه بگویی تمام آدمهای مو بور چشم آبی مهربان و دوست داشتنی هستند
یه کمی احمقانه نیست
12:11amHusain
چرا فکر نمیکنی من باشم
12:12amMe
یعنی دوست داری دیگران فکر کنن که احمقی؟
12:12amHusain
نه مو بورم
12:13amMe
من نگفتم شما مو بورید یا نه من فقط منظورم این بود که جمع بستن و قالبی حرف زدن درمورد آدمها کار درستی نیست
12:14amHusain
ولی از موقعی که با افغانها در ارتباط شدم همه عصبانی بودند
12:19amMe
هههههههه فهمیدم شما کی هستید
...

12:45amHusain
خوشحال شدم
ارزوی موفقیت برات میکنم
12:46amMe
مرسی
امیدوارم از من دلخور نشده باشی
من معمولن زیاد چت نمی کنم
12:46amHusain
نه
امیدوارم شما دلخور نشده باشی
12:47amMe
من که همیشه دلخورم
12:48amMe
دل" خیلی دوست دارم بخورم"
12:48amHusain
چرا
از من
خوب
دلم مال شما

...
12:51amHusain
این هم یک راه رسیدن به خدا هست
12:51amMe
دقیقن
همیشه چیزها اون طوری که به نظر می رسن نیست
نمی دانم این ربطی به این فضا داشت یا نه
12:53amHusain
داره
12:53amMe
:)
12:53amHusain
همیشه یک رابط پیدامیشه
12:58amMe
گاهی هم می شه ساخت
1:00amHusain
درسته
1:01amMe
گاهی هم می شه خراب کرد
گاهی هم می شه
گاهی هم هیچ کاریش نمی شه کرد
گیر می کنه
1:02amHusain
به موقعیتش ربط داره
1:04amMe
منم دارم درباره ی موقعیت حرف می زنم در مورد رابطه که در یک موقعیت شکل می گیره
گاهی گیر می کنه و هیچ کاریش نمی شه کرد
1:05amHusain
باید خود را رها کنی
از قید بند
1:05amMe
گاهی رهایی خودش می شه قید و بند
گاهی اسیر قید و بندهای رهایی می شی
1:06amHusain
رها مثل باد
حرف دل بزن
1:09amHusain
یا بزار دل حرفشو بزنه
1:10amMe
نمی دانم چیه ؟
1:11amMe
نقل دل نیست
که نقل حرفش باشه
نقل "درد" ه
1:13amHusain
درد رو باید گفت تا سبک بشه
1:13amMe
از درد سخن گفتن و از درد شنفتن با مردم بی درد ندانی که چه دردیست
1:14amHusain
باید اهل دل باشه
1:17amHusain
و گوش شنوا
1:17amMe
هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من
سر من از ناله ی من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست
1:20amHusain
سیب کال نگاهت
قل میخورد
روی گوشواره های عروسی ام
ملس
می اویزمت به گوشهایم
حال رقص
واژگون برقصت
شهر زیر باران رسوایی است
بس خیال ابرو
ابرو بالا بیندازو غزلت را بخوان
1:24amMe
گاهی با دیدن بازیگوشی های کودکی یا لبخند پیرمرد یا پیر زنی این احساس به من دست می دهد
حس رهایی ولی چندان پایدار نیست
شعر فوق العاده ای بود
است
1:26amHusain
مهمم اینه که احساس در درون شما هست
1:26amMe
دیگه داره نفسهای آخرش رو می کشه
1:27amHusain
خیلی نا امید هستی
1:28amMe
دارم خودم رو تنها می گذارم
شایدم گذاشتم
1:28amHusain
چرا
تو هنوز جوانی
وپر انرژی
1:29amMe
عجله ی عجیبی دارم برای پیر شدن
تمام شدن
از لحظه ی تولد
1:29amHusain
ولی با غم سنگینی در دل
عاشق که نشدی
1:31amMe
همیشه بودم
عاشق یه آدم خیالی
1:31amHusain
پیدا کردی
1:32amMe
جواب هیچکدام از سوالام نبود
نیست
سنگین تر شدم و عجله ام هم بیشتر شد
1:35amHusain
درسته
درسته
این خیلی خوبه
ادم تو خیال اون چیزی رو دوست داره میپرسته
1:35amMe
خوب نیست
اصلن
1:36amHusain
چرا
1:37amMe
چون همیشه منتظری
منتظر چیزی که در اصل هیچ تغییر ایجاد نمی کنه
همونطوری که واقعن ایجاد نکرد
1:38amHusain
ادم باید تو خیالش زندگی کنه
اونم تو این دنیا
1:40amMe
چرا؟
یعنی شما در خیال زندگی می کنید؟
1:41amHusain
درست مثل شما
اینجا ادمها و احساساتشان خاکستری هستش
1:42amMe
من آدمها رو خاکستری می بینم ولی مشکلم اینه خودم رو سیاه و سفید می بینم
گاهی سیاه
گاهی سفید
و بیشتر سیاه
1:43amHusain
و خاکستری
اینجا زندگی نیست
زنده ماندن هست
توی یک جنگل
1:44amMe
من الان یه جایی هستم که بهش می گن کشور پیشرفته توسعه یافته پست مدرن
ولی حداقل برای من هیچ چیزی تغییر نکرده
خودم هنوز با خودمم
1:46amHusain
برای ما دنیای خودمان بسیار زیباتر از این دنیای سنتی یا پست مدن هست
حداقل برای من اینطوره
1:49amMe
درسته من این رو فقط به خاط ر جمله ی شما گفتم
زندگی توی جنگل
1:51amHusain
میدونی من از ادمهای اینجا بیشتر میترسم تا حیوانات جنگل

1:58amMe
این شعر مال کی بود؟
1:58amHusain
بسی گل
1:58amMe
شاعر افغان
؟
1:59amHusain
اره از دوستامه
1:59amMe
خیلی شعر زیبایی بود
...

2:03amMe
خوشحال شدم از صحبت با شما هر چند که در ابتدا کمی خشانت آمیز بود
2:03amHusain
خشونت یک زن
لزت بخشه
2:04amMe
واقعن ؟
یه بوهایی برده بودم ولی مطمئن نبودم
2:04amHusain
تعبیر بد نشه
چه بوهایی
2:05amMe
نه بابا
اینکه خشانت زن لذت بخشه رو می گم
البته برای آقایون
2:06amHusain
قصذ جسارت نبوود
2:06amMe
قصد منم جسارت نبود
2:07amHusain
ادمها دوستانشون رو متفاوت پیدا میکنند
2:08amMe
شاید
2:08amHusain
میشه رو دیوارتو نوشت
2:08amMe
ههههههه حتمن فقط عاشقانه نع
2:09amHusain
باشه فلسفی
2:09amMe
گاهی هم آدما لازم دارن که یکی بزنه به شونه شون و بگه هی چطوری رفیق؟
2:10amHusain
چاکرتیم رفیق
...

حسرت!

2010-08-10T10:33:00.000-07:00

در باغچه ی سعادت دو پروانه دیدم به هم مشغول و پروانه!
بادیدن آن پروانه هابهشان حسودیم شد و حس برادران رایت و شوق پرواز در دلم زنده شد. نمی دانم همه ی آدمها اینگونه اند یا من که غم ها، دردها و رنجها را بیشتر از شادی ها و لذت ها جذب می کنیم و یک موضوع غمناک بیشتر از موضوعی لذت بخش ذهن انسان را به خودش مشغول می دارد، گویی ما برای رنج بردن آفریده شده ایم و دیگر هیج.

تاریخ را مردان می نویسند!

2010-08-07T01:45:00.000-07:00

کتاب 100 انسان تاثیرگذار طول تاریخ را می خواندم. اما اثری از حضور یک زن نبود. کتابهای تاریخی را که می گشایی خیلی کم اثری تاثیر گذار از یک زن را می بینی. به نظر من این غیر ممکن است که درطول تاریخ بشریت زنانی تاثیر گذار نداشته ایم.

یادم می آید دوستی می گفت درتاریخ زنانی بوده اند به نام "زنان تک سینه"، آنها برای اینکه بتوانند زه کمان را بکشند یکی از سینه های خود را می بریدند و اینگونه در جنگها اشتراک می نمودند.

از نظر من علت کمرنگی نقش زنان، نوشته شدن تاریخ به دست مردان است، مردان همانگونه که زحمات همسران و مادرانشان را در خانه نادیده می گیرند و می گویند" تو که صبح تا شب نشستی پای تلویزیون ونهایت کاری که می کنی تعویض شبکه های تلویزیون است" حتمن در این مورد نیز کوتاهی ننموده و زنان تاریخ ساز را زیر عنوان " شما که کاری نکردید" از سرتاسر تاریخ حذف نموده اند.

در سال گذشته از ده فرد تاثیرگذار سال، هفت نفر آنها زن بوده اند.

سر سپردگی!

2010-08-01T04:22:00.000-07:00

تا به حال شده خودت رو رها کنی، خودت رو بسپری به دست حوادث و ببینی که چی می شه آخرش، برای دیدن نتیجه باید صبر کرد. صبر جمیل.

عاشقی یا غم فلسفی!

2010-07-31T13:50:00.000-07:00

پایت را روی پایت می اندازی و درحالیکه ایمیل هایت را چک می کنی، به موسیقی دلخواهت گوش می سپاری و غذا هم توی فر دارد برای خودش می پزد لباس ها در ماشین لباس شویی و ظرفها هم در ماشین ظرفشویی است حوصله ات نمی گیرد بلند شوی و دکمه شان را فشار دهی،" لعنتی کاش آنها هم کنترلی بودند، این دانشمندان احمق چه می کنند زودتر کنترل این دستگاه ها را هم اختراع کنند دیگر".

تمام چیزهایی که یک عمر برایش سگ دو می زدی و یک زمانی رویایت بود حالا همه را یکجا داری نمی گویم زحمت نکشیدی، زحمت کشیدی، مجبور شدی ساعت ها در کانتینر کوچک با صدها آدم مثل خودت بخوابی و هر لحظه مرگ را به جان بخری و از طرف دیگر ساعت ها بدوی یا خطر غرق شدن را به جان بخری و کودکان و زنانت پیش چشمانت پرپر شوند تا این آرامشی را که دیگران در طول سالها به دست آورده اند تو یکباره و یکجا به دست آوری.

نمی دانم ما که تمام تلاشمان این است که درزندگی به رفاه برسیم و خانه ای داشته باشیم و ماشینی، اگر همه ی آنها را یکجا به ما بدهند چه هدفی برای زندگی خواهیم تراشید، پول بیشتر، پست و مقام بالاتر، خانه ای مجلل تر؟ خب بعد؟

برای من هیچ گاه این چیزها آرزو نبوده است ولی اگر بپرسی خب چه چیزی آرزویت بوده است می گویم نمی دانم. دچار یک غم عجیب فلسفی شده ام، بودن یا نبودن!

دوستی پرسید چه ات شده؟ قبلن ها سرحال بودی، اهل گردش و تفریح بودی ولی حالا چی؟ می گوید نکند عاشق شده ای!

باخودم فکر می کنم نکند عاشق شده ام!

فلش بک!

2010-07-21T01:50:00.000-07:00

اولین روز سفربه پاریس ساعت 6 بعد ازظهر جلسه ی معارفه در دفتر مرکزی داشتیم که تا ساعت 8:30 دقیقه طول کشید، زمانیکه به بیرون از سالن آمدیم خورشید هنوز درآسمان بود و این برای من خیلی تعجب آور بود و برای ما که ب خروسخون و بوق سگ عادت کرده ایم، عادت کردن به این شرایط مشکل است. می شود گفت خروس خوان و بوق سگ آنها با خروس خوان و بوق سگ ما تومنی سنارفرق می کند.
تقریبن تاساعت 11 شب در خیابانهای پاریس چرخیدیم و مناظر دیدنی پاریس را دیدم ولی اواخرش دیگر من در ماشین خواب بودم.
برای صرف شام به یکی از کافه ها رفتیم. بعدازشام ساعت 2 شب بودکه خوابیدم.

اثری از فمنیستها نبود!

2010-07-21T01:32:00.000-07:00

روز سوم کنفرانس با راهپیمایی عظیم در خیابانهای وین به پایان رسید. هدف از این راهپیمایی دسترسی درمان سل و ایدز برای تمام افراد مبتلا در سراسر دنیا بود و از جامعه ی جهانی و دفتر کمک های جهانی خواسته شد بودجه ای را برای این کار اختصاص بدهند.

حضور دوجنسیتی ها، کارگران جنسی(سکس ورکر) و هم جنس بازان در این راهپیمایی به شدت چشم گیر بود که از حقوق انسانی خود دفاع می کردند و حقوق زنان نیز در این میان مورد توجه قرار گرفت.

و تظاهرات با کنسرتی از" آنی لنوکس" و چند فیلم مستند کوتاه از زندگی افراد مبتلا به ایدز به پایان رسید.
***

ساعت دوازده شب است و من به همراه بقیه خسته و کوفته از راهپیمایی برگشته ام اعصاب هم ندارم. با هیچکدام از شعارهایشان موافق نبودم، اثری از فمنیستها ی دو آتیشه هم نبود که بگویند آیا حقوق زنان باید با کارگران جنسی در یک ردیف قرار داده شود همینطور با همجنس بازان؟ به نظر من مثل این است حقوق سگ و سیاه را همزامان بخواهیم در زمانی که ورود سگ و سیاه به رستورانت های آمریکا ممنوع بود. هر چند که این تشبیه شاید کمی تند باشد.

امروز و در این کنفرانس تعداد سیاهان زیادی حضور داشتند ولی ورود سگ همچنان ممنوع بود!

نمی دانم من با مدرنیته فاصله دارم یا مدرنیته با من، به هر حال از نظر من خواستن حقوق زن و کارگر جنسی به طور همزمان توهین به شخصیت زن است.

کجا بودند این فمنیستهای دو آتیشه؟

قاطم!

از شعارهایی که داده شد: جنگ بر علیه موادمخدر را متوقف کنید. کار جنسی نیز کار است. یه شعاری هم بود در این مایه ها که طرف عشقشه هم جنس باز باشه به کسی چه!

کاندوم زنانه و آغوش مجانی!!

2010-07-20T06:04:00.001-07:00

امروز دومین روز از کنفرانس بود، بعد از اینکه صبحانه را خوردیم با مترو به محل برگزاری سمینار رفتیم بعد از یک جلسه ی کوتاه هر کس به سمت سالنهای تعیین شده رفتیم. بعد از ناهار تشریح پوسترهایی بود که هر سازمان با خود آورده بود و آنها را در محل مخصوص پوسترها چسپانیده بودند.

یکی از پوسترها مربوط به سازمان یو ای اف سی بود که دررابطه با کاندوم زنانه بود.

من درمورد این کاندوم شنیده بود که وجود دارد ولی هیچ وقت ندیده بود. که مسئول پوستر لطف فرمودند بوسیله ی یک کاندوم زنانه و محل مورد نظر( به صورت مصنوعی) برای اینجانب تشریح نمودند. جالب بود.

از بوجود آمدن کاندوم زنانه 18 سال می گذرد اما نتوانسته است هنوز محبوبیتی پیدا کند که علت را عدم تبلیغات و قیمت بالای کاندوم زنانه عنوان کردند.

بعد از پوسترها برای یک هواخوری به بیرون آمدم که با آغوش باز یک دختر خانم روبرو شدم به همراه یک پلاکارد با متن " آغوش مجانی" .

فکر کنم اون دختره لزبین بود چون فقط خانمها رو در آغوش می گرفت.

خلاصه روز خوبی بود چون در پایان روز مشکل لپ تاپم حل شد و زندگی برای من شیرین شد.

بدن من، تجارت من!

2010-07-20T06:02:00.000-07:00

ما ساعت 2 بعد از ظهر به وین رسیدیم و بعد از یک استراحت کوتاه و صرف ناهار با وجود خستگی به سمت محل کنفرانس رفتیم. کنفرانس در محل بسیار وسیعی بود که متشکل از نمایشگاه ها و سالنهایی برای سخنرانی و رستورانهای متعدد بود.

بعد از اینکه گشتی زدم تا بفهمم دنیا دست کیه و چطوریه یک تظاهرات آغاز شد که البته جزئی از سمینار بود. موضوع تظاهرات چیزی در رابطه با سکس ورکرها بود که از حقوق انسانی خود دفاع می کردند. یکی از پسرها روی بدن خود نوشته بود بدن من، تجارت من.

و در این بین می توانستی تعداد زیادی از دوجنسیتی ها را ببینی. نمی دانم چرا وقتی این دو جنسیتی ها رو می بینم یه حس غریبی بهم دست می ده، حالتی از ترحم شاید. اگر خودشان بفهمن که چنین احساسی بهشون دارم حتمن تیکه بزرگم گوشمه!

در اولین فرصت عکسهای مربوط به این بخش را در صفحه قرار می دهم.

گیر!

2010-07-20T05:44:00.000-07:00

دقیقن از لحظه ای که سوار ترن شدیم و به سمت وین آمدیم من نتوانستم از لبتابم استفاده کنیم به هتل که رسیدیم همین که دوشاخه را به پریز زدم، ترکید تا امروز.

حالم گرفته بود و کنفرانس و تمام برنامه هایش ماسید(مالید).

و... زندگی زیبا می شود!

زیر پوست مدرنیته!

2010-07-20T05:39:00.000-07:00

چشمام رو که باز کردم بعد از ده ساعت پرواز وسط سریالها و فیلمهای سینمایی بودم که با تمام وجودم از دیدنشان هیجان زده شده بودم، خندیده بودم ، گریه کرده بودم و عاشق شده بودم. اصلن برام باور کردنی نبود انگار که باز هم پای تلویزیون نشسته ام و دارم یکی ازآن فیلمها رو می بینم.

بعد از هفت ساعت پرواز در سوئیس بودیم خیلی هیجان زده بودم و از دیدن آنهمه درخت یکجا واقعن متعجب بودم و این هیجان زمانی به اوج خودش رسید که من سوار هواپیمایی به مقصد پاریس شدم. در همان زمان یاد جیمبو، هواپیمای جت افتادم که همیشه اجازه ی ورود می خواست و همیشه با مخالفت برج مراقبت روبرو می شد.

بعد هم به روح پر فتوح برادران رایت درود فرستادم که من از اون سر دنیا به این تقریبن به این سر دنیا اومده بودم بدون اینکه لازم باشه سالیان سال توی راه باشم و عرق بریزم و از ترس دزدان گردنه بگیر پول هام رو توی نمی دانم کجام مخفی کنم و شاید به خاطر زن بودنم و جنس ظریف و جذاب (!!!) بودنم باید نگران خیلی چیزهای دیگر هم می بودم.

خلاصه با سلام و صلوات در فرودگاه پاریس فرود آمدیم و یکی از همسفرانم به طنز گفت، بهتر از فرودگاه کابل هم دیدم.

تاکسی گرفتیم و به سمت هتل از قبل رزور شده حرکت کردیم، بزرگراهی که ما از آن برای رسیدن به مرکز شهر پاریس از آن استفاده کردیم شباهت بسیار زیادی به بزرگراه های تهران داشت و من گاهی احساس می کردم که به تهران آمده ام و خیابانها درست مثل خیابانهای درکه و دربند بود ولی با سبک معماری کاملن متفاوت خانه ها و چیزی که بسیار زیاد به چشم می خورد گلهای سرحال و شادابی بود که جلوی کلکین خانه ها خودنمایی می کردند.

قبل از رفتن به هتل به دفتر مرکزی رفتیم و با استقبال همکارانی روبه رو شدیم که بارها با آنها در کابل روبه رو شده بودیم با این تفاوت که اینبار آنها میزبان بودند و ما میهمان. نمی دانم شاید در کابل هم آنها میزبانند.

قرار بر این شد که از مرکز متادون دیدن کنیم و من که مثل معمول حوصله ام را گربه برده یه آبم روش خورده به جای بازدید رفتم به هتل برای استراحت و گرفتن دوش و غیره.

اتاقم یه اتاق فسقلی شاید 9 متره، با یک تختخواب دو نفره و یک کمد و یه حمام و دستشویی که من به زور توش ایستاده جا می شم ولی به رنگ آبی، رنگی که اتاقم نیز به همان رنگ است.

بعد از دوش برای صرف ناهار به یک رستوران رفتیم. زبان رایج البته که فرانسوی بود و ناهار افتضاح، چرب بد تر از غذاهای افغانی. راستی تا به حال پیتزای چرب خوردی؟ الان که دارم اینها رو می نویسم ، روغنش روی دلمه.

بعد رفتیم زیر پوست شهر دنیای مدرن پاریس.

به کنار ماشین هایی که متادون را برای مصرف کنندگان مواد توزیع می کردند. در نیم ساعتی که ما ایستاده بودیم در هر دقیقه حداقل سه نفر برای دریافت متادون می آمدند.

کنار ماشین سگ بزرگی بسته شده بود و یک پسر هیپی با حالتی خمار در کنارش ایستاده بود. اولیویر گفت: اکثر کسانیکه از مواد استفاده می کنند یک سگ برای حمایت از خودشان دارند. ما به داخل ماشین هدایت شدیم و یکی از پزشکان جریان کار را برای ما تعریف کرد.

ماشین دوم برای توزیع خدمات بود خدماتی مانند سرنج و سوزن، کنار ایستگاه ترن بود و در کنار ماشین یک دستشویی برای مصرف کنندگان بود که از آن برای تزریق مواد استفاده می کردند. چند دقیقه که ایستاده بودیم دختری کم سن و سال با سگی تقریبن نصف هیکل خودش از ماشین پائین آمد و در همان ابتد ای امر توجه مرا به خودش جلب کرد، موهایش کوتاه و از فرط بوری به سفید ی می زد. یک شلوارک یا به عبارتی شورتک پوشیده بود و زیر آن یک ساق شلواری ببری پوشیده بود به همرا یک تی شرت. لباسهایش کاملن کهنه و نخ نما بودند و یقیه ی تی شرتش تا نصف شانه هایش را نمایان می ساختند. با نگاهم او را تعقیب کردم که در پشت ماشین توزیع متادون ناپدید شد.

بعد از چند لحظه یکی از دکتران آنجا که خانمی صمیمی بود مرا متوجه دخترک کرد که هنوز پشت ماشین ایستاده بود پرسیدم چند ساله است؟

گفت تقریبن 19 ساله و در خیابان زندگی می کند وبرای حمایت از خودش آن سگ را به این طرف و آن طرف می کشد.

بعد از چند لحظه سروصدای دختر بلند شد که با سگش دعوا می کرد و به صورت التماس گونه ای با او حرف می زد در همان وقت پولی را از جیبش در آورد و برای پسرکی پرت کرد و پسرک نیز یک بسته قرص برایش انداخت.

بعد دخترک خم شد دارو را برداشت و برای تزریق به داخل دستشویی رفت.

از این صحنه ها حس بدی به من دست داد، خیلی از ما ها کشورهای مدرن را به چشم سرزمین موعود می بینیم ولی تا به حال کسی برای ما نگفته است که چنین صحنه هایی را نیز می توان شاهد بود.

دخترک از دستشویی بیرون آمد با نگاه تعقیبش کردم تازمانی که از نظرم ناپدید شد.

راستی در پاریس کبوتران حرم نیز هستند. کبوترانی که در سطح شهر پراکننده اند و مانند زنان باردار از فرط چاقی به سختی هیکل خود را روی سنگ فرش خیابانهای پاریس می کشند.